ที่ฟังอย่างรวดเร็ว
“พี่หลี่ ท่านหมายความว่าเรื่องนี้ยังไม่มีข้อสรุป ภายนอกดูเหมือนสงบ แต่ความจริงแล้วยังมีสองฝ่ายที่กำลังต่อสู้กันอยู่” เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าจึงมองไปที่เถียซานเหนียงด้วยสายตาชื่นชม หยางหลินรู้สึกประหลาดใจ เขาอดที่จะเอ่ยชื่นชมไม่ได้
“สมแล้วที่เป็นสตรีผู้เลื่องชื่อแห่งตระกูลเถีย ตอนนั้นข้ากับเจ้าหนูหลี่ต้องใช้เวลานิเคราะห์ถึงสองวันกว่าจะได้ข้อสรุปนี้” เมื่อพูดจบเขาก็หันไปมองหลี่เต้าแล้วเอ่ยว่า “เจ้าช่างโชคดีนักที่มีสหายสตรีผู้รู้ใจเช่นนี้ ต่อไปภายภาคหน้าเจ้าก็คงไม่ต้องเดินทางอ้อมมากนัก”
พอได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ยอมรับคำกล่าวของหยางหลินอย่างเปิดเผย
ทว่าเถียซานเหนียงกลับทำตัวไม่ถูก ใบหนางามแดงระเรื่อในพริบตา นางรู้ดีว่าตระกูลหยางและตระกูลหลี่เป็นสหายเก่ากัน หยางหลินเองก็เป็นผู้อาวุโส การได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสทำให้นางทั้งอายทั้งดีใจ ไม่นานนักเมื่อเลิกเขินอายแล้ว เถียซานเหนียงก็เอ่ยถามว่า “เป็นจวนอัครเสนาบดีที่ลงมือกับฝ่าบาทใช่หรือไม่?”
หลี่เต้าพยักหน้า “น่าจะเป็นพวกเขา”
“ก่อนหน้านี้เรื่องที่ขุนนางทูลฎีกาในท้องพระโรง มีเพียงอัครเสนาบดีเท่านั้นที่มีความสามารถทำเช่นนี้ได้ ต้องเป็นการลงมือของเขาแน่”
“ส่วนทางฮ่องเต้นั้น…”
หลี่เต้าเหลือบมองไปทางหยางหลิน ทันใดนั้นหยางหลินก็เอ่ยว่า “ข้ารับราชการมาหลายปี คาดเดาได้ว่าเข้าใจฝ่าบาทพอสมควร”
“ทางฝ่าบา
