เหล่านี้ไม่ได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ในพระที่นั่งไท่เหอ แต่เขาได้เห็นทุกอย่างชัดเจน แม้จะไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริง แต่เขาก็พอจะเชื่อมโยงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในท้องพระโรงวันนี้เข้าด้วยกันได้แล้ว
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็มองไปยังเจียนจื่อเต๋าที่กำลังถูกขุนนางคนอื่น ๆ ห้อมล้อมอยู่อีกด้านหนึ่ง ในตอนนั้นเองเจียนจื่อเต๋าดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงหันมามองหลี่เต้าแวบหนึ่ง แต่แล้วก็รีบหันกลับไปอย่างรวดเร็ว แล้วพาขุนนางทั้งหลายจากไป
หยางหลินมองดูหลี่เต้าที่ยืนนิ่งเงียบ ก่อนจะพูดกับคนที่เหลือว่า “เอาละ พวกเรากลับไปรอดูเหตุการณ์กันเถิด อยู่ที่นี่นานเกินไปเดี๋ยวอาจจะถูกไล่ออกมาได้”
ไม่นานหลังจากนั้น บรรดาลขุนนางจึงต่างแยกย้ายสลายตัวกันไปจากหน้าวังหลวง สุดท้ายก็เหลือเพียงหยางหลินที่ยังอยู่ข้างหลี่เต้า
“เจ้าหนูหลี่เต้า เจ้ารู้อะไรบางอย่างใช่หรือไม่?” หลังทุกคนจากไป หยางหลินก็ได้เอ่ยถามขึ้น
หลี่เต้าหันไปมองหยางหลินแวบหนึ่ง ก่อนเขาจะพยักหน้าและเล่าเรื่องที่เขาได้พบเห็นก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง ในฐานะที่หยางหลินผ่านประสบการณ์รับใช้มาสามรัชสมัย จึงย่อมรู้เรื่องราวต่าง ๆ มากกว่าเขาอย่างแน่นอน
หลังจากฟังคำพูดของหลี่เต้าจบ หยางหลินก็ขมวดคิ้วจมอยู่ในภวังค์ความคิดชั่วขณะ
“ตามที่เจ้าว่า การที่มังกรทองแห่งชะตาเติบใหญ่ขึ้นก็ควรจะเป็นเรื่องดีต่อต้าเฉียน แล้วเหตุใดจึงส่งผลกระ
