อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ตบลงบนบัลลังก์มังกร
“ดีมาก ดีมาก ดีมาก!” ฮ่องเต้เอ่ยออกมาอย่างดีใจ “ในการเข้าเฝ้าช่วงเช้าวันนี้ เจ้าทั้งหลายได้มอบความประหลาดใจอันยิ่งใหญ่ให้แก่เราแล้ว”
“ค่ายทหารจี๋โจวข้าจดจำไว้แล้ว หลังจากการเข้าเฝ้าช่วงเช้าเสร็จสิ้นเราจะต้องให้รางวัลอย่างงาม”
ขุนนางที่ถวายฎีกาจึงประสานมือคำนับ “ขอบพระทัยฝ่าบาท”
หลังจากให้จ้าวฉงเก็บฎีกาเอาไว้ ฮ่องเต้ก็มองไปยังขุนนางที่เหลือที่จะถวายฎีกา ต่อจากนี้แม้ว่าคนเหล่านี้จะมีแต่ข่าวร้ายทั้งหมด พระองค์ก็สามารถรับได้
“เอาละ พวกเจ้าที่เหลือจงรายงานเรื่องที่จะถวายฎีกามาเถอะ” ฮ่องเต้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
และแล้วเหตุการณ์มหัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้นในท้องพระโรง หลังจากได้รับข่าวดีสองเรื่องติดต่อกัน เรื่องที่ขุนนางคนอื่น ๆ ถวายฎีกาต่อมานั้นก็ล้วนไม่มีข่าวร้ายเลยสักเรื่อง ทั้งหมดล้วนเป็นข่าวดีจากทั่วทุกสารทิศของแคว้นต้าเฉียน แม้ว่าเรื่องที่ตามมาเหล่านี้อาจไม่สำคัญเท่ากับสองเรื่องแรกที่ถูกรายงานขึ้นมา แต่ก็ล้วนเป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อต้าเฉียนอย่างชัดเจน หากมีเพียงหนึ่งหรือสองเรื่องก็คงไม่เป็นไร แต่ที่น่ากลัวคือทุกคนต่างรายงานเรื่องในลักษณะเช่นเดียวกันนี้ ตอนแรกฮ่องเต้ยังคงแสดงสีหน้ายิ้มแย้มเอาไว้ได้
แต่หลังจากขุนนางคนสุดท้ายรายงานเรื่องราวจบลง ฮ่องเต้ก็ไม่อาจยิ้มออกมาได้อีก เมื่อมีสิ่งผิดปกติเช่นนี้ก็ย่อมต้องมีเบื้องหลัง! ปัญหาที่ปกติแล้วต้องใช้เวลา
