“เจ้าหนุ่ม ข่มใจไว้…”
ทันใดนั้นหยางหลินก็พลันตบบ่าของหลี่เต้าเบา ๆ พลางกล่าวเสียงต่ำ หลี่เต้าก้มมองมือที่กำแน่นของหยางหลินและแววตาเย็นเยียบของท่านผู้อาวุโสผู้นี้ ก่อนจะตบบ่าอีกฝ่ายเบา ๆ
“ท่านต่างหากที่ควรข่มใจไว้ก่อน”
เมื่อหยางหลินหันไปเห็นหลี่เต้ามีสีหน้าเรียบเฉย เขาก็หน้าแดงเล็กน้อยแล้วอธิบายว่า “ตอนนั้นหลังจากที่จัดการจวนอันหยวนป้อเสร็จ ก็เพราะข้าเป็นต้นเหตุ ตาเฒ่านั่นได้เล่นงานขุนนางที่สนิทกับข้าไปหลายคน”
ไม่นานหลังจากนั้น ประตูพระราชวังก็เปิดออก เจียนจื่อเต้าเดินอยู่หน้าสุดของแถวขุนนางฝ่ายปกครอง ท่ามกลางคำประจบประแจงจากบรรดาขุนนาง ยังมีขุนนางฝ่ายทหารบางส่วนเดินตามหลังไปด้วยท่าทีนอบน้อม ส่วนขุนนางที่เหลืออีกจำนวนหนึ่งก็รวมตัวอยู่ข้างหลี่เต้าโดยไม่รู้ตัว อูอันกงขั้นหนึ่งควบตำแหน่งผู้ว่าการดินแดนทางใต้ หากพูดถึงฐานะและตำแหน่งแล้ว ในบรรดาขุนนางฝ่ายทหารที่อยู่ที่นี่ก็ไม่มีผู้ใดอยู่เหนือกว่าหลี่เต้า
ถ้าจะเอาคนมาเปรียบเทียบกับหลี่เต้า ก็คงมีเพียงองค์ชายที่เหลืออยู่เท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอ แต่ถึงแม้จะมีคุณสมบัติเช่นเดียวกัน แต่หลี่เต้าก็เป็นขุนนางฝ่ายทหารที่มีอำนาจและกำลังอย่างแท้จริง หากต้องปะทะกัน หลี่เต้ายังคงแข็งแกร่งกว่า ในอีกแง่หนึ่ง ด้วยความโปรดปรานของฮ่องเต้แล้ว สถานะและตำแหน่งของหลี่เต้าในปัจจุบันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอัครเสนาบดีเลย เพียงแต่ด้วยวัยที่น้อยกว่าจึงขาดความน่าเกรงขามไ
