เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็ถึงเวลาที่ต้องกล่าวลาบุตรสาวอีกครั้ง
แม้ว่าด้วยตำแหน่งของหลี่เต้าในปัจจุบันนี้ เขาจะสามารถเข้าออกเขตพระราชฐานและวังหลวงได้อย่างอิสระ แต่ก็จำกัดเฉพาะในเวลากลางวันเท่านั้น เมื่อถึงยามค่ำคืนแม้แต่เขาเองก็ไม่ควรอยู่นานเกินไป
“องค์หญิง ข้าจะมาเยี่ยมในอีกไม่กี่วัน”
หลังจากส่งเสี่ยวอวี่เอ๋อร์คืนให้กับองค์หญิงหมิงเยว่แล้ว หลี่เต้าก็กล่าวเบา ๆ อีกไม่กี่วันยังจะมาอีก? เมื่อองค์หญิงหมิงเยว่ได้ยินคำพูดนี้นางกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังท้าทายนางเสียมากกว่า พอเห็นหลี่เต้ากำลังจะหมุนตัวจากไป ทันใดนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็เอ่ยขัดขึ้น “อูอันกง รอก่อน”
หลี่เต้าหมุนตัวกลับมา “องค์หญิงมีธุระอันใดหรือ?”
องค์หญิงหมิงเยว่เงยหน้าขึ้นกล่าว “ช่วงนี้อูอันกงอย่าเพิ่งมาเลย”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย
“กระหม่อมทำให้ขุ่นเคืองพระทัยหรือพะยะค่ะ?”
“ไม่ใช่”
ทันใดนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็พลันกล่าวออกมาตามตรงว่า “ที่นี่ไม่มีคนนอก เจ้าก็รู้ดีว่าข้ามีวรยุทธ์”
“ข้าจะไม่ปิดบังเจ้า ช่วงนี้การฝึกวรยุทธ์ของข้ามีการทะลวงขั้น จำเป็นต้องปิดด่านบำเพ็ญ ดังนั้นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์จึงย่อมไม่สามารถพบเจ้าได้”
หลี่เต้ากล่าวว่า “พระองค์จะปิดด่านบำเพ็ญ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์”
เมื่อได้ยินคำถามองค์หญิงหมิงเยว่จึงตอบว่า “นางเป็นบุตรของข้า ข้าต้องรับผิดชอบนาง”
หลี่เต้าอยากจะบอกอ
