สอง
“น่าสนใจ”
เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ หลี่เต้าก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด กลับรู้สึกว่าน่าสนใจมาก หากว่าอัครเสนาบดีเป็นเพียงคนธรรมดา สำหรับเขาแล้วคงไม่มีอะไรน่าสนใจเลย ในฐานะศัตรูคนเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้ อย่างไรเสียเขาก็ต้องจัดการอย่างจริงจังสักหน่อย อันที่จริงแล้วตอนแรกฮ่องเต้ก็นับเป็นหนึ่งในนั้น แต่สุดท้ายหลี่เต้าก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป เพราะเขาได้พบกับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์และเข้าใจฮ่องเต้แล้ว
ภายใต้การต้อนรับของเหล่าขุนนาง พอเจียนจื่อเต้าก้าวลงมาจากรถม้าแล้ว เหล่าขุนนางทั้งหลายก็รีบเข้าไปห้อมล้อมในทันที ในตอนนั้นเองเจียนจื่อเต้าพลันรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง จึงเหลียวมองมา สายตาของหลี่เต้าสบเข้ากับสายตานั้นของเจียนจื่อเต้า หลังจากมองเห็นหยางหลินที่อยู่ข้างกายหลี่เต้าชัดเจน เจียนจื่อเต้าก็จำหลี่เต้าได้
“อูอันกงงั้นหรือ?”
เจียนจื่อเต้าพยักหน้าให้หลี่เต้า จากนั้นเขาก็เริ่มทักทายขุนนางที่อยู่รอบข้างด้วยรอยยิ้ม
