ริมสระน้ำ คนตัวใหญ่กับคนตัวเล็กทั้งสองคนหยอกล้อปลาในสระอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เล่นสาดน้ำใส่กันจนทำให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ร้องออกมาด้วยความตกใจและหัวเราะร่าอย่างมีความสุข หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งทั้งสองคนก็ถอดรองเท้าเดินย่ำโคลน เสี่ยวอวี่เอ๋อร์เล่นอย่างสนุกสนาน หลี่เต้าเองก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ เขาเล่นตามไปด้วย แม้แต่อาภรณ์ปักลายพญางูบนตัวที่สวมใส่จะเปื้อนโคลนก็ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
นางกำนัลทั้งหลายที่อยู่ไม่ไกลออกไปมองดูอูอันกงผู้สูงศักดิ์ที่อยู่ในสภาพเช่นนี้ ก่อนจะเหลือบมองไปทางองค์หญิงหมิงเยว่ที่กำลังสนทนาอยู่ในศาลาไม่ไกล ทันใดนั้นพวกนางก็นึกถึงข่าวลือในหนังสือพิมพ์ ในความคิดของพวกนางการที่หลี่เต้าปฏิบัติต่อเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เช่นนี้ ก็คงเป็นเพราะเขาชอบองค์หญิงหมิงเยว่จริงๆ คนหนึ่งเป็นองค์หญิงที่ฮ่องเต้โปรดปรานที่สุด อีกคนก็เป็นขุนนางที่ฮ่องเต้ชื่นชอบที่สุด เมื่อคิดดูแล้วช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก
ในที่สุดหลังจากเล่นกันไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งผู้ใหญ่และเด็กน้อยก็ต่างหยุดลง ไม่ใช่ว่าไม่อยากเล่นแล้ว แต่เพราะมารดาของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ไม่อนุญาตให้เล่นต่ออีก ภายในศาลาคลายร้อน
“พวกเจ้า…” เถียซานเหนียงและองค์หญิงหมิงเยว่มองดูร่างที่เปรอะเปื้อนของทั้งผู้ใหญ่และเด็กน้อยจนไม่รู้จะพูดอย่างไร ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้สังเกตทั้งสองคน แต่พอได้มองเห็นชัดเจนแล้ว ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าพวกเขาเล่นกันเลอะเทอะขนาดไหน
“เสด็จแ
