ิงเยว่หึงหวงเช่นนี้เป็นครั้งแรก” เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเองเคยคาดเดาไว้ เถียซานเหนียงก็พูดอย่างมีนัยว่า “อีกอย่าง ข้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าเสี่ยวอวี่เอ๋อร์กับหมิงเยว่ตอนเด็ก ๆ หน้าตาเหมือนกันมากเลย แต่เสี่ยวอวี่เอ๋อร์เป็นเพียงเด็กที่นางรับมาเลี้ยง…”
“เสี่ยวอวี่เอ๋อร์เป็นบุตรแท้ ๆ ของนาง” ทันใดนั้นก่อนที่เถียซานเหนียงจะพูดจบ หลี่เต้าก็เปิดเผยความจริงออกมาตรง ๆ สำหรับเถียซานเหนียงในตอนนี้ เขาไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกแล้ว
สีหน้าของเถียซานเหนียงพลันเปลี่ยนไปในทันที นางอยากจะพูดแต่ก็ต้องหยุดเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี สุดท้าย… “เสี่ยวอวี่เอ๋อร์จะเป็นบุตรแท้ ๆ ของหมิงเยว่ได้อย่างไร หากเป็นเช่นนั้นจริงแล้ว…”
หลี่เต้าเอ่ยปากขึ้นตามตรง “วันนี้ตอนที่ข้าเล่นกับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ ข้าก็ได้ยืนยันแล้ว ในตัวเสี่ยวอวี่เอ๋อร์มีร่องรอยสายเลือดของข้า นั้นก็คือนางเป็นบุตรของข้า”
“ด้วยเหตุนี้ข้าถึงได้แน่ใจแล้วว่าเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เป็นบุตรแท้ ๆ ของนาง” ดวงตาของเถียซานเหนียงจ้องมองหลี่เต้าอย่างเหม่อลอยเป็นเวลานาน บุตรแท้ ๆ เป็นบุตรแท้ ๆ เป็นลูกสาวแท้ ๆ! เถียซานเหนียงกำนิ้วที่ขาวดังหยกแน่น หมิงเยว่ เจ้าช่างเป็นสหายที่ดีของข้าจริงๆ
