ถึงหลายสิ่งหลายอย่าง
หลังจากได้สติกลับมา หลี่เต้าก็ค่อย ๆ ควบคุมพลังปราณโลหิตสายหนึ่งให้ปรากฏที่ปลายนิ้ว ต่อจากนี้ก็เหลือเพียงแค่การพิสูจน์ขั้นสุดท้ายเท่านั้น
“ท่านอา นั้นคืออะไรหรือ ดูสนุกจังเลย” พลังปราณโลหิตวนเวียนอยู่ที่ปลายนิ้วของหลี่เต้าครู่หนึ่ง จากนั้นมันก็เปลี่ยนรูปกลายเป็นนก แล้วครู่หนึ่งก็เปลี่ยนเป็นกระต่าย ดึงดูดความสนใจของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ได้ในทันที
“เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ เจ้าอยากเล่นหรือไม่”
“อยากเล่นเจ้าค่ะ” เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ตอบด้วยสีหน้าคาดหวัง
“หากอยากเล่น ข้าก็จะให้เจ้าเล่น”
จากนั้นหลี่เต้าก็ดีดนิ้วส่งพลังปราณโลหิตสายนั้นไปตกลงบนฝ่ามือของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์แตะพลังปราณโลหิตอย่างระมัดระวังก่อนจะถามว่า “ท่านอา เล่นอย่างไรหรือเจ้าคะ”
“ตอนนี้เจ้าสามารถควบคุมมันได้เอง เพียงแคคิดในหัวก็พอ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็เริ่มลองทำทันที แล้วผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่นางต้องการ พลังปราณโลหิตนั้นเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง ทำให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
ขณะที่เสี่ยวอวี่เอ๋อร์กำลังเพลิดเพลินอยู่นั้น พลังปราณโลหิตก็พลันเกิดความไม่มั่นคงขึ้นมา และความไม่มั่นคงนี้ก็ ‘บังเอิญ’ กลายเป็นหนามแหลมทิ่มเข้าที่ปลายนิ้วของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์พอดี
ทันใดนั้นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็ร้องอุทานออกมา นางก้มหน้าลงมอง เห็นเพียงหยดเลือดใสกระจ่างผุดขึ้นที่ปลายนิ้วน้อยของตน
“ท่านอา… เจ็บจัง”
