ในสถานการณ์ปกติหลี่เต้าควรจะรีบปลอบโยนนางในทันที
แต่ในยามนี้สมาธิของหลี่เต้ากลับไม่ได้อยู่ที่เรื่องนี้เลย ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หยดเลือดนั้นอย่างไม่วางตา ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงความตกตะลึงในใจของเขา เพราะมีพลังลึกลับในร่างของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ปกปิดอยู่ จึงทำให้เขาไม่อาจล่วงรู้สภาพที่แท้จริงของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ได้ แต่เมื่อหยดเลือดนี้ปรากฏขึ้น ทุกอย่างก็มีคำตอบแล้ว ในขณะนี้เขาสามารถรับรู้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยได้อย่างชัดเจนจากหยดเลือดนั้น กลิ่นอายที่คุ้นเคยนี้ไม่ใช่ของผู้ใด แต่มันคือกลิ่นอายสายเลือดของตัวเขาเอง นั้นก็หมายความว่าสายเลือดของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์มีความเชื่อมโยงกับเขา และความเชื่อมโยงของสายเลือดนี้ยังลึกซึ้งมาก ด้วยเหตุนี้เองพลังปราณโลหิตของเขาถึงได้ผสานเข้ากับร่างของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ได้โดยไม่มีผลกระทบใด ๆ
“ท่านอา… มือเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เจ็บ”
เมื่อได้ยินเสียงของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์อีกครั้ง หลี่เต้าจึงได้สติกลับมา หลี่เต้ามองหยดเลือดที่ปลายนิ้วของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก่อนจะเอ่ยปลอบว่า “อาจะแสดงกลให้ดูสักอย่าง ดีหรือไม่”
“มันคือมายากล เจ้าคอยดูก็พอ”
ทันใดนั้นความสนใจของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ถูกดึงดูดไปอย่างรวดเร็ว หลี่เต้าเช็ดหยดเลือดออกอย่างไม่ตั้งใจ เผยให้เห็นรอยแผลเล็ก ๆ ด้านล่างนั้น ภายใต้การควบคุมของเขา พลังปราณโลหิตที่ไม่มั่นคงก่อนหน้านี้ได้มารวมกันอีกครั้งแล้วมุ่งไปยังบาดแผลเล็ก ๆ นั้น ท่ามกล
