งหนึ่งนางก็พลันหุบปากเงียบ
เรื่องบางอย่างไม่ควรพูดต่อหน้าฮ่องเต้ หรืออย่างน้อยก็ไม่ควรให้นางเป็นคนพูด องค์หญิงหมิงเยว่ไม่ได้เอ่ยปากใด ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกประหลาดใจ เพราะจีหมิงเยว่เองก็เคยกล่าวถ้อยคำคล้ายกันนี้กับนาง สุดท้ายแล้วทุกคนก็ต่างจับจ้องไปที่ฮ่องเต้ และได้พบว่าฮ่องเต้กำลังเหม่อมององค์หญิงหมิงเยว่ อยู่ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใด หลังจากครู่หนึ่งผ่านไป ฮ่องเต้จึงได้สติกลับมาแต่ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำพูดของหลี่เต้า แต่กลับเอ่ยปากว่า “เอาละ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เราจะให้คำชี้แจงแก่พวกเจ้าในภายหลังอย่างแน่นอน”
“ตอนนี้เรื่องสำคัญคือจะทำอย่างไรให้ฝ่ายไทเฮาสงบลง ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็คงปิดบังไว้ได้ไม่นาน”
“พวกเจ้าตัดสินใจกันเองเถิดว่าจะอยู่หรือไป ส่วนเราจะกลับก่อน”
หลังจากพูดจบ ฮ่องเต้ก็ไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม เดินตามจ้าวฉงออกไปทันที หลี่เต้ามองฮ่องเต้เดินจากไปด้วยสีหน้าครุ่นคิด จนกระทั่งเถียซานเหนียงเอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้น
“หมิงเยว่ พาข้าไปพบเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เถิด คราวนี้นำของขวัญมาให้นางมากมาย”
จากนั้นนางก็หันไปมองหลี่เต้าที่อยู่ด้านข้าง “ถ้าให้พี่หลี่ไปด้วยกันกับพวกเรา คงไม่มีปัญหาอะไรกระมัง”
แม้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะผ่านพ้นมาได้อย่างปลอดภัย แต่หลังจากประสบกับเหตุการณ์เช่นนี้ก็ย่อมอดรู้สึกหวาดผวาไม่ได้ เถียซานเหนียงคิดว่าให้หลี่เต้าไปด้วยกันจะดีกว่า องค์หญิงหมิงเยว่ส่ายหน
