ีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหลี่เต้าแล้ว สีหน้าของเถียซานเหนียงก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ตอนนี้ข้าจะพูดตามตรง ข้าชอบพี่หลี่”
“ชอบจริงๆ หรอ?”
“ชอบมาก”
เมื่อเห็นแววตาที่ซ่อนความรู้สึกไม่มิดของเถียซานเหนียง องค์หญิงหมิงเยว่จึงเอ่ยว่า “เจ้าช่างกล้าหาญนัก ในโลกนี้มีสตรีน้อยคนนักที่จะกล้าแสดงความรู้สึกของตนเองออกมา”
“โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สตรีผู้พิเศษที่หาได้ยากเช่นเจ้า ซานเหนียง” ทันใดนั้นเถียซานเหนียงพลันเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า
“หมิงเยว่ เจ้าอย่าแย่งเขาไปจากข้าได้หรือไม่”
“แย่งเขา?”
องค์หญิงหมิงเยว่ชะงักงันไปครู่หนึ่งก่อนนางจะเอ่ยปาก
“ก่อนหน้านี้ก็ได้พูดกันชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือว่าเป็นเพียงความเข้าใจผิด?”
“ยังไงเจ้าก็ต้องสาบานว่าจะไม่แย่งเขาไปจากข้า”
“จำเป็นถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
จำเป็น แน่นอนว่าจำเป็น
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเถียซานเหนียงแล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ก็ถึงกับไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี อูอันกงผู้นั้นน่าหลงใหลถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
หากประเมินตามมาตรฐานที่สตรีมองบุรุษแล้ว อูอันกงก็นับเป็นบุรุษที่มีคุณสมบัติอันดีเยี่ยมซึ่งหาได้ยากยิ่ง แต่คุณสมบัติที่ดีเยี่ยมเหล่านั้นเกี่ยวอะไรกับนางด้วยเล่า นางไม่ใช่คนไร้ยางอายถึงขั้นจะไปแย่งบุรุษจากสหายสนิท อีกอย่างนางก็เคยกล่าวไว้แล้วว่าชั่วชีวิตนี้นางจะไม่มีบุรุษคนที่สองอีก
“ข้าสาบาน ข้าจะไม่แย่งบุรุษไปจากเจ้าเป็นอันขาด พอใจหรือไม่?
