กมาและเล่าถึงเหตุผลที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ให้ฟัง
“กลัวจนวิ่งหนีแล้วสลบไปงั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินว่าจ้าวเชียวไม่ตาย ฮ่องเต้ก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เรื่องบางอย่างในใจถ้าไม่ถึงขั้นเอาชีวิตก็ยังพอไหว แต่ถ้าถึงขั้นตายไปแล้ว เรื่องก็จะเปลี่ยนไปทันที โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกี่ยวข้องกับโอรสและธิดาของเขาแล้ว หากเกิดเรื่องขึ้นจริงต่อให้เป็นฮ่องเต้ก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไร แต่ในเมื่อยังไม่ตายเช่นนั้นเขาก็จะสามารถระบายความโกรธได้อย่างเต็มที่
“พาเราไปดูเจ้าชั่วนั่น”
องค์หญิงหมิงเยว่พยักหน้า จากนั้นไม่นานทุกคนก็มาถึงห้องหนึ่ง เมื่อเดินเข้าไปในห้อง ฮ่องเต้ก็สังเกตเห็นจ้าวเชียวที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียง เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ฮ่องเต้ก็พบว่าที่หน้าผากจ้าวเชียวมีรอยบวมนูนอยู่ ส่วนบนใบหน้ามีรอยถลอกเล็กน้อย ทั้งร่างไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก “จ้าวฉง!”
“พะยะค่ะ”
“ดูให้เราทีว่าเจ้าลูกอกตัญญูนี้แกล้งสลบหรือไม่”
เพียงแค่บาดเจ็บเล็กน้อยก็สลบไปเช่นนี้ ฮ่องเต้คิดว่าจ้าวเชียวกำลังแกล้งทำเพื่อหลบเลี่ยงการลงโทษ ในตอนนี้จิตของจ้าวเชียวที่กำลังหลับใหลอยู่ในร่างก็ได้ยินเสียงของฮ่องเต้แล้ว เขาทีเดิมทีตื่นตระหนกอยู่ก็พลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในทันที จากนั้นเขาก็ดิ้นรนพยายามจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่ถึงแม้เขาจะร้องตะโกนอย่างสุดเสียงในห้วงจิตสำนึก ทว่าภายนอกกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินว่าจ้าวฉงจะทำการ
