เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้หลี่เต้าและเถียซานเหนียงหันกลับไปมอง เมื่อเถียซานเห็นว่าคุณหนูของตนไม่เป็นอะไรเขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากคุณหนูเป็นอะไรไป ต่อให้ตายสักหมื่นครั้งก็ไม่อาจล้างความผิดนี้ได้
“หมิงเยว่?”
ส่วนเถียซานเหนียงมองไปทางองค์หญิงหมิงเยว่ด้วยสายตาประหลาดใจ นางไม่คิดเลยว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ องค์หญิงหมิงเยว่กวาดตามองไปรอบ ๆ สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่จ้าวเชียว นางพลันขมวดคิ้ว จากนั้นก็เหลือบมองไปทางพวกหลี่เต้า ทั้งสองสายตาของนางหยุดอยู่ที่หลี่เต้าครู่หนึ่งก่อนจะจับจ้องไปยังเถียซานเหนียง จากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็เอ่ยถามด้วยความห่วงใย
“ซานเหนียง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
เถียซานเหนียงส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ต้องขอบคุณพี่หลี่”
หลังจากพูดจบสีหน้าของนางก็พลันดูซับซ้อนขึ้นมา
เพราะการปรากฏตัวขององค์หญิงหมิงเยว่ทำให้สถานการณ์ยิ่งคาดเดาได้ยากขึ้น เมื่อนึกถึงการโจมตีที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อครู่นี้ เถียซานเหนียงไม่ได้นึกเชื่อมโยงไปถึงเถียซานเลย เพราะเขาไม่มีเหตุผลที่จะช่วยชีวิตจ้าวเชียว และในที่นี้ก็มีอยู่เพียงสองคน ดังนั้นคนที่ลงมือช่วยจ้าวเชียวจึงต้องเป็นหมิงเยว่เท่านั้น เดิมทีนางคิดว่าตนเองซ่อนความลับได้ลึกพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าหมิงเยว่จะซ่อนความลับได้ลึกยิ่งกว่า
ขณะนั้นเองในที่สุดจ้าวเชียวก็ฟื้นสติคืนจากความหวาดกลัวต่อความตาย เมื่อมองเห็นร่าง
