ที่ปรากฏขึ้นในลานแห่งนี้ได้อย่างชัดเจน ดวงตาของเขาก็พลันเปล่งประกายขึ้นมา จ้าวเชียวร้องเรียกหนึ่งครั้งก่อนจะรีบตะโกนว่า “พี่หญิง ช่วยข้าด้วย! อูอันกงจะสังหารข้า! ท่านรีบแจ้งเสด็จพ่อให้เสด็จพ่อจับตัวเขาไว้”
เสียงพูดนั้นเพิ่งจะขาดคำ พลังปราณโลหิตก็พุ่งออกจากมือของหลี่เต้าอีกครั้ง เมื่อเห็นภาพตรงหน้านี้สีหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
นางรีบลงมือเบี่ยงเบนการโจมตีนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้จ้าวเชียวไม่ได้โชคดีเหมือนกับครั้งก่อน พลังปราณโลหิตได้ระเบิดขึ้นข้างกายเขา คลื่นพลังที่แผ่ออกมานั้นได้ซัดร่างของเขาให้ลอยขึ้นไปในอากาศ สุดท้ายก็ร่วงลงพื้นอย่างหนัก
“แค่ก แค่ก”
จ้าวเชียวที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นกระอักไอออกมาเป็นเลือดสด ในดวงตามีความหวาดกลัวปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ไม่คิดว่าหลี่เต้าจะกล้าลงมือสังหารเขาอีกครั้งต่อหน้าองค์หญิงหมิงเยว่เช่นนี้
“พี่หญิง… ช่วยข้าด้วย…”
จ้าวเชียวในตอนนี้สภาพดูอเนจอนาถเหลือเกิน เขาไม่กล้าส่งเสียงตะโกนอีกต่อไป แต่หลี่เต้าไม่มีทีท่าจะปล่อยจ้าวเชียวไปเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ไม่คิดว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะมีพลังถึงระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุด แต่คราวนี่คงจะปัดป้องการโจมตีของเขาไม่ได้ง่ายแล้ว จ้าวเชียวต้องตายอย่างแน่นอน
“รอช้าก่อน!”
องค์หญิงหมิงเยว่เห็นว่าครั้งนี้หลี่เต้าจะลงมืออย่างจริงจัง จึงได้รีบเอ่ยปากขึ้น หากเป็นคนอื่นหรือแม้แต่ฮ่องเต้เอง หลี่เต้าก
