็คงไม่ให้โอกาส ทว่าองค์หญิงหมิงเยว่…
ทั้งเถียซานเหนียงและหลี่ชิงเอ๋อร์มีความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับนางอย่างลึกซึ้ง หลี่เต้าจึงหยุดมือไว้ชั่วขณะก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ
“องค์หญิงต้องการจะกล่าวอันใด?”
องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยปาก “หากเจ้าสังหารเขา เสด็จพ่อจะต้องลงโทษเจ้า”
หลี่เต้ากล่าวตอบ “ข้าไม่กลัว”
องค์หญิงหมิงเยว่ “…”
จีหมิงเยว่เอ่ยขึ้น “ช่างไม่กลัวอะไรเลยเสียจริง ข้าเริ่มชื่นชมอูอันกงผู้นี้แล้ว จริง ๆ แล้วเจ้าไม่ได้ดูถูกเขาใช่หรือไม่?”
ทันใดนั้นองค์หญิงหมิงเยว่พลันสูดลมหายใจลึก นางไม่สนใจคำพูดยั่วเย้าของจีหมิงเยว่ในห้วงความคิดชั่วคราว ก่อนจะเอ่ยปากว่า “เจ้าไม่กลัวก็ได้ แต่ขอข้ารู้ก่อนได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
หลังพูดจบองค์หญิงหมิงเยว่ก็หันไปมองเถียซานเหนียง
เถียซานเหนียงเลยเอ่ยปากเรียกเสียงเบา “พี่หลี่”
เมื่อได้ยินคำพูดของเถียซานเหนียง หลี่เต้าก็ค่อย ๆ ลดมือลง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะปล่อยจ้าวเชียวไปง่าย ๆ หากการสนทนาไม่เป็นผล เขาก็จะลงมือจัดการอยู่ดี เมื่อเห็นหลี่เต้ายอมฟังคำของเถียซานเหนียง องค์หญิงหมิงเยว่ก็กลับรู้สึกขมขื่นในใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่ามีคนเอาของของนางไปใช้เสียเอง แต่แล้วนางก็รีบสลัดความคิดนี้ทิ้งไป อูอันกงผู้นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับนางทั้งสิ้น
หากจะว่าไปแล้วก็มีเพียงความสัมพันธ์เล็กน้อยที่เกิดขึ้นผ่านเถียซานเหนียงเท่านั้น ไม่มีผู้ใดสนใจชะตากรรมขอ
