งจ้าวเชียว ขณะที่หลี่เต้ากำลังสนทนากับอีกสองคน เถียซานก็รู้หน้าที่ เขาเดินไปคุมตัวจ้าวเชียวเอาไว้ จากนั้นเถียซานเหนียงก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากที่นางเข้ามาในเงื้อมมือแห่งนี้ให้ฟัง หลังจากฟังเรื่องราวที่เถียซานเหนียงประสบมา สีหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่ก็เต็มไปด้วยความโกรธอย่างชัดเจน จากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็ด่าออกมาอย่างไม่อาจทนได้
“สารเลวผู้นี้สมควรตายนัก”
หลี่เต้าเอ่ยเสียงเบาจากด้านข้าง “ในเมื่อองค์หญิงทรงคิดเช่นนี้ กระหม่อมก็ขอรับอาสาจัดการเอง”
“หยุด หยุด ประเดี๋ยว!”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น องค์หญิงหมิงเยว่ก็อดมองหลี่เต้าอย่างเคือง ๆ ไม่ได้ นางรู้สึกว่าตนเองถูกแกล้งเข้าให้แล้ว เมื่อนึกถึงว่าหลี่เต้าทำไปเพื่อแก้แค้นให้ซานเหนียง นางก็พูดอะไรรุนแรงออกไปไม่ได้ นางจึงเอ่ยปากว่า “เจ้าสารเลวนั่นสมควรตาย แต่ไม่ควรตายด้วยน้ำมือของพวกเจ้า หากคนผู้นี้ตายไป เมื่อเสด็จพ่อลงโทษมาก็มิใช่เรื่องที่จะจบลงได้ง่าย ๆ”
หลี่เต้าเอ่ยขึ้น “กระหม่อมไม่กลัว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็พูดอย่างหงุดหงิด
“มันใช่เรื่องที่จะไม่กลัวหรือ?”
เพราะเกรงว่าหลี่เต้าจะพูดอะไรที่ทำให้นางโมโหอีก องค์หญิงหมิงเยว่จึงหันไปมองเถียซานเหนียงก่อนจะกล่าวว่า
“สรุปแล้วหากซานเหนียงไว้ใจข้า ให้ข้าจัดการเรื่องนี้เอง ข้าจะต้องให้คำตอบที่น่าพอใจแก่เจ้า อีกทั้งจะไม่ให้เรื่องนี้ลุกลามมาถึงพวกเจ้าอีกด้วย”
เถียซานเหนียงพล
