ันขมวดคิ้วถาม “ไม่ให้ลุกลามมาถึงพวกเรา หมิงเยว่ หรือว่าเจ้าจะ…”
“ซานเหนียง เจ้าถูกหลอกเพราะข้า ก็ควรให้ข้าเป็นผู้จัดการเถิด”
องค์หญิงหมิงเยว่พูดอย่างจริงจัง “เจ้าวางใจได้ หากให้ข้าเป็นผู้จัดการเรื่องนี้ก็จะไม่ได้รับผลกระทบมากนัก”
ก่อนที่เถียซานเหนียงจะทันได้เอ่ยปาก หลี่เต้าก็พูดขึ้นว่า
“ไม่เสียหายอะไร ให้พวกเราดูก่อนว่าองค์หญิงจะจัดการอย่างไร”
“ได้”
หลังจากปรึกษาหารือกันเสร็จ ทั้งสามคนก็เดินมาหาจ้าวเชียว ในขณะนี้จ้าวเชียวยังคงนอนคว่ำอยู่บนพื้นพลางร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เมื่อสังเกตเห็นหลี่เต้าและอีกสองคนเดินเข้ามา ดวงตาของจ้าวเชียวก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แต่เมื่อเห็นองค์หญิงหมิงเยว่ ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยความหวังขึ้นมา
“น้องห้า เจ้าจะไม่ตาย”
องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยเบาขณะมองดูสภาพอเนจอนาถของจ้าวเชียว เมื่อได้ยินเช่นนั้นจ้าวเชียวก็รู้สึกดีใจยิ่งนัก เขารีบกล่าวว่า “ขอบคุณพี่หญิง ขอบคุณพี่หญิงมาก”
แต่ในส่วนลึกของดวงตาเขากลับมีความอาฆาตแค้นวาบผ่าน เมื่อรู้ว่าตนจะไม่ตาย ความคิดที่เขาเก็บกดไว้ก็ฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง
หลี่เต้าสัมผัสได้ถึงอารมณ์นี้อย่างว่องไว ในใจได้ตัดสินใจแล้วว่าหากองค์หญิงหมิงเยว่จัดการได้ไม่เหมาะสม เขาก็จะลงมือเอง
“แต่ถึงจะละเว้นโทษประหาร แต่โทษอื่นเจ้าหนีไม่พ้น เจ้าไม่ควรลงมือกับซานเหนียง เจ้าก็น่าจะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับข้า”
จ้าวเชียวก้มศีรษะ “พี่หญิง
