นที
ทันใดนั้นสีหน้าของจ้าวเชียวก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นดำทะมึน แต่เมื่อเห็นสาวใช้ที่อยู่ด้านข้าง สีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
“ปล่อยนางลงมาเถอะ”
“ขอรับ”
ไม่นานสาวใช้ก็ถูกปล่อยตัวลงมา แม้สาวใช้จะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่นางก็ทรุดฮวบลงกับพื้น สายตาจ้องมองออกไปอย่างเหม่อลอย จ้าวเชียวเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยว่า “จงยินดีเถิด เขาตายแล้วเจ้าก็เลยไม่ต้องตาย”
“แต่ว่าบุรุษผู้นี้ยอมสละชีวิตตนเองเพื่อเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมรับแม้แต่การโบยหนึ่งที เจ้าช่าง…”
แต่ก่อนที่จ้าวเชียวจะพูดจบ สาวใช้คนนั้นก็เงยหน้าขึ้น นางจ้องมองจ้าวเชียวด้วยสายตาดุดัน ก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืน แล้วจากนั้นนางก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีพุ่งชนเสาไม้ที่บุรุษผู้นั้นชนจนตายเช่นกัน การชนครั้งนี้ทำให้ศีรษะของสาวใช้แตกจนเลือดไหลนอง เหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย ขณะที่ร่างอ่อนระทวยลงข้างกายบุรุษผู้นั้นก่อนสิ้นใจ นางได้ใช้แรงที่เหลืออยู่ครั้งสุดท้ายกุมมือของบุรุษผู้นั้นเอาไว้
เพื่อชดเชยที่ก่อนหน้านี้นางไม่ยอมรับการโบยแทนเขา ไม่ใช่นางไม่รักเขา เพียงแต่นางไม่อยากให้ความรักของทั้งสองกลายเป็นเครื่องมือของผู้อื่น นางไม่เหมือนกับเขา นางที่เติบโตมาในที่แห่งนี้ ย่อมรู้ถึงความสำราญอันวิปริตชั่วร้ายของจ้าวเชียว ไม่ว่าพวกเขาจะดิ้นรนอย่างไร แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็จะไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาจากไปได้ มีเพียงการไม่ทำตามความต้องการของจ้าวเชียวเท่านั้น พวกเขาถึงจะได้ตายอย่างสมใจ
