โดยไม่ต้องทนทุกข์ทรมานทั้งกายและใจ
ร่างของบุรุษผู้นั้นราวกับรับรู้บางสิ่ง มือของเขาเองก็กุมมือของสาวใช้ตอบโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากซีดเซียวของสาวใช้ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่นางจะค่อย ๆ หลับตาลง องค์ชายจ้าวเชียวแม้เขาจะเป็นคนคือารมณ์ร้ายแต่ก็ไม่ได้โง่ ภาพตรงหน้านี้บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเขาถูกสาวใช้หลอก ในชั่วขณะนั้นความโกรธพลันพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจเขา
“มานี่เดี๋ยวนี้ ใครก็ได้มาหาข้าเดี๋ยวนี้!”
จ้าวเชียวมองศพทั้งสองพลางกัดฟันกรอด
“พะยะค่ะ!”
ไม่นานนักองครักษ์สองนายก็มาปรากฏตัวเบื้องหน้าของจ้าวเชียว จ้าวเชียวชี้ไปที่ศพของชายหนุ่มและสาวใช้พลางกล่าวว่า “เอาศพสองคนนี้ไป คนหนึ่งฝังไว้ทางตะวันออกของเมือง อีกคนฝังไว้ทางตะวันตก ข้าจะไม่ให้พวกมันได้เดินทางร่วมกันแม้แต่ในยมโลก”
องครักษ์ทั้งสองชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับคำสั่ง “พะยะค่ะองค์ชาย”
เมื่อพูดจบ ทั้งสองคนก็ลากศพคนละศพออกไป และเมื่อออกมาถึงนอกประตู
องครักษ์ทั้งสองคนนั้นก็สบตากัน แต่ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา หลังจากลังเลเพียงแค่ชั่วครู่ ทั้งสองคนก็รีบไปเตรียมการ
ในไม่ช้าพวกเขาแต่ละคนก็ผลักรถม้าออกมาคนละคัน บนรถม้าในแต่ละคันนั้นมีม้วนเสื่อวางอยู่ เพียงแต่อันหนึ่งดูใหญ่กว่าอีกอันหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่รถม้าเคลื่อนผ่านประตูก็สามารถมองเห็นเท้าทั้งสี่ที่โผล่ออกมาจากใต้เสื่อม้วนหนึ่งได้ ส่วนอีกม้วนหนึ่งมีท่อนไม้โผล่ออกมาเล็กน้อย
หลังจากจัดก
