ู้สึกแปลก ๆ ในตอนที่พบกับหลี่เต้าครั้งแรกได้แล้ว
“หากซานเหนียงยอมรับไม่ได้เช่นนั้น…”
หลี่เต้าเพิ่งจะอ้าปากพูด ชั่วพริบตาถัดมาร่างอ่อนนุ่มหอมกรุ่นก็โผตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขาทันที
“ท่านดูถูกซานเหนียงเกินไปแล้ว”
เถียซานเหนียงเงยหน้าขึ้นกล่าว “เรื่องที่ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าย่อมไม่มีวันเปลี่ยนใจ”
“ไม่ว่าฐานะในอดีตของท่านจะน่าอับอายเพียงใดก็ตาม”
จากนั้นหลี่เต้าก็รู้สึกได้ถึงแรงกัดเบา ๆ ที่หน้าอกของตน เขาพบว่าเถียซานเหนียงได้ใช้ฟันกัดหน้าอกเขาเบา ๆ
“แม้ข้าจะตัดสินใจเลือกท่านแล้ว แต่เรื่องที่ท่านทำลายความบริสุทธิ์ของหมิงเยว่ ข้าเองก็ทนไม่ได้”
ในยามนี้ความรู้สึกของเถียซานเหนียงสับสนซับซ้อนยิ่งนัก นางไม่เข้าใจว่าตนเองรู้สึกละอายใจหรือริษยาหมิงเยว่กันแน่ และนางก็รู้ดีว่าเป็นเพราะเรื่องนี้ ชายที่นางชอบกับสหายรักของนางคงจะต้องมาพัวพันกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วปัญหาบางอย่างถ้าไม่เผชิญหน้าในตอนนี้ ก็ต้องเผชิญหน้าในภายภาคหน้าอยู่ดี
ทันใดนั้นเสียงหยอกล้อของหลี่ชิงเอ๋อร์ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านข้าง
“ซานเหนียง หากข้าจำไม่ผิด ตอนเด็ก ๆ ข้าเคยเสนอจะแนะนำพี่ชายข้าให้เจ้ากับหมิงเยว่รู้จัก แต่ตอนนั้นพวกเจ้ากลับรังเกียจนักหนา แล้วเหตุใดตอนนี้จึงชอบเขาถึงเพียงนี้เล่า”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าของเถียซานเหนียงก็พลันแดงระเรื่อ เรื่องของหมิงเยว่ทำให้นางรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ และเรื่องของหลี่ชิงเอ๋อร์ก
