ะไม่รบกวนท่านอีก”
หลี่เต้าเอ่ยอย่างแผ่วเบา “ซานเหนียง ในใจเจ้าคิดว่าข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เถียซานเหนียงก็รีบอธิบายทันที “มิใช่เช่นนั้น ข้าเพียงแต่เป็นห่วงว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อท่าน”
หลี่เต้าส่ายหน้า “หากเป็นก่อนหน้านี้ก็อาจจะมีผลกระทบอยู่บ้าง แต่ตอนนี้คงไม่มีแล้ว”
เถียซานเหนียงเอียงศีรษะ ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยความสงสัย พอเห็นสีหน้าของนาง หลี่เต้าจึงบอกว่า “เจ้าไม่ต้องเก็บเรื่องนี้มาคิดมากหรอก”
“ไม่ว่าราชวงศ์จะใช้วิธีการใดบีบบังคับเจ้า ข้าก็มีวิธีที่จะจัดการได้ทั้งหมด เจ้าวางใจเถิด”
แม้จะไม่รู้ว่าความมั่นใจของหลี่เต้ามาจากไหน แต่เถียซานเหนียงกลับเชื่อใจหลี่เต้าโดยสิ้นเชิง นางไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่ลังเลใจและคิดว่าตนเองจะต้องเสียสละเพื่อผู้อื่นเหมือนในนิยาย ในเมื่อบุรุษที่นางชื่นชอบพูดเช่นนี้นางก็เชื่อใจเขาอย่างถึงที่สุด หลังจากเปิดเผยความลับสุดท้ายต่อหน้าหลี่เต้าแล้ว เถียซานเหนียงจึงอดถามไม่ได้ว่า “แล้วพี่หลี่เล่า มีเรื่องใดปิดบังข้าอยู่หรือ”
เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์สหายสนิทระหว่างเถียซานเหนียงกับองค์หญิงหมิงเยว่แล้ว และมานึกถึงรูปลักษณ์ในอดีตของตน หลี่เต้าจึงเอ่ยว่า “หลังจากฟังแล้วเจ้าอย่าเพิ่งตื่นตระหนกเกินไปนัก”
เถียซานเหนียงกล่าวอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม “พี่หลี่วางใจเถิด ซานเหนียงเคยเห็นมามากมาย ปกติแล้วไม่ค่อยตื่นตระหนกหรอก”
หลี่เต้าพยักหน้า จากนั้นเขาก็เบนสายต
