ามองไปที่เสาตรงมุมด้านข้างของห้องโถง
“พอเถอะ ดูมานานพอแล้วกระมัง ออกมาเถิด”
หลี่ชิงเอ๋อร์ซ่อนตัวได้แนบเนียนมาก แต่ด้วยวรยุทธ์ระดับเซียนเทียนขั้นสูงสุดของนาง ก็หลอกได้แค้คนระดับปรมาจารย์เท่านั้น ในสายตาของหลี่เต้า หลี่ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่ตรงนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการยืนอยู่ตรงหน้าเขา เพราะรู้ว่าน้องสาวของตนกลายเป็นคนชอบความสนุก อีกทั้งไม่รู้ว่าเถียซานเหนียงจะทำเช่นนี้ เขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร
“ยินดีด้วยนะพี่ชาย คนรักได้ครองคู่กันสักที”
ทันใดนั้นหลี่ชิงเอ๋อร์ก็ก้าวออกมาจากหลังเสาด้วยสีหน้าร่าเริง
“วาย!”
เถียซานเหนียงที่อยู่ด้านข้างสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นคนแปลกหน้าโผล่ออกมาอย่างกะทันหัน ในชั่วขณะถัดมากลิ่นอายเย็นเยียบพลันแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของนาง มีคนเห็นเข้าแล้ว! จะต้องปิดปากหรือไม่? แต่พอนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือจวนของหลี่เต้า กลิ่นอายนั้นก็สลายไปในพริบตา หากปรากฏตัวที่นี่ได้ก็แสดงว่าได้รับอนุญาตจากพี่หลี่แล้ว นางจะทำอะไรได้
“นางเป็นใครหรือ?”
เถียซานเหนียงพยายามข่มความเขินอายเอาไว้ในใจแล้วเอ่ยปากถาม นางไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่นางรู้สึกว่าหญิงสาวผู้มีรูปโฉมงดงามที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันผู้นี้ช่างคุ้นตานางเสียเหลือเกิน แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยพบที่ใดมาก่อน หลี่เต้าตอบว่า “นางเป็นน้องสาวข้า”
“น้องสาว?”
“น้องแท้ ๆ”
เถียซานเหนียงมีสีหน้าประหลาดใจ นางคิดไม่ถึงว่าพี่หลี่ผู้นี้จะมีน้องสาวแท้ ๆ ด
