ื่น แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นสหายรักของนางก็ตาม
ถึงแม้หมิงเยว่จะกล่าวเอาไว้ว่าชาตินี้นางจะไม่รักบุรุษผู้ใดอีก แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือความไม่แน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหลี่เต้าเป็นคนที่มีความสามารถอันโดดเด่นด้วยแล้ว หากทั้งสองคนได้พัฒนาความรู้สึกต่อกัน นางจะมาเสียใจก็สายเกินไปแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนั้นเถียซานเหนียงจึงเงยหน้าขึ้นสั่งเถียซานว่า “ไปเตรียมรถม้า ข้าจะไปจวนท่านอูอันกงสักหน่อย”
ขณะที่เถียซานกำลังจะจากไป เถียซานเหนียงก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ นางรีบกล่าวเสริมว่า “อีกอย่าง ช่วยเตรียมของขวัญให้ข้าด้วย ภายหลังข้าจะเข้าวังไปเยี่ยมบุตรสาวบุญธรรมของข้า”
แค่ไปพบหลี่เต้ายังไม่พอ นางต้องไปสืบความคิดของสหายรักด้วยในเวลาเดียวกัน
ขณะที่เถียซานเหนียงทราบข่าวแล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ผู้เป็นเจ้าของเรื่องถึงแม้จะรู้ช้ากว่าแต่ตอนนี้นางก็ได้รู้แล้วเช่นกัน ณ ตำหนักหมิงเยว่ องค์หญิงหมิงเยว่กำลังนั่งอยู่ในลานเรือน ในมือของนางถือหนังสือพิมพ์เมืองหลวงฉบับหนึ่ง ข้างกายยังมีหนังสือพิมพ์เมืองหลวงวางให้อยู่อีกหลายฉบับ
เนื่องจากการเผยแพร่ข่าวของผู้ที่มีเจตนาบางคน ทำให้หนังสือพิมพ์ช่วงนี้ล้วนแต่รายงานข่าวเกี่ยวกับหลี่เต้าและองค์หญิงหมิงเยว่ หลังจากอ่านเนื้อหาในหนังสือพิมพ์จบ องค์หญิงหมิงเยว่ก็วางหนังสือพิมพ์ลงก่อนจะเอ่ยด้วยคิ้วงามที่ขมวดเล็กน้อย
“เสด็จพ่อกำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่”
ในฐานะผู้ที่เฉลียวฉลาด นางย่อมมอง
