่องเต้พลันชะงักไปครู่หนึ่ง เขาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยว่า
“หรือว่าจะเป็นเจ้าสามหรือไม่ก็เจ้าสี่?”
ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันนี้ก็มีแค่สองคนนี้เท่านั้น บรรดาบุตรชายทั้งสามคนที่เหลือของเขา ไม่มีใครเคยติดต่อกับอู่อันกงผู้นั้นเลย
“เป็นไปไม่ได้ องค์ชายสามและองค์ชายสี่ไม่ได้…”
พรวด!
ในชั่วพริบตาถัดมา โลหิตเก่าพลันพุ่งออกมาจากปากของไป๋อวิ๋นเปียนทันที เมื่อเห็นดังนั้นสีหน้าของฮ่องเต้ก็เปลี่ยนไป “นักพรตไป๋ เป็นอะไรไป?”
“แค่ก แค่ก” ไป๋อวิ๋นเปียนยิ้มขึ้น “กระหม่อมไม่เป็นไรพะยะค่ะ เพียงแค่เผลอพลั้งปากจึงได้รับการลงโทษเล็กน้อยเท่านั้น”
เขาคิดคำนวณมาทุกทางแล้วแต่ก็ยังพลาดพลั้งไปแตะต้องเรื่องนี้ โชคดีที่ไม่ได้พูดออกมาทั้งหมด มิเช่นนั้นแล้วก็คงไม่ใช่แค่สภาพเช่นนี้
“จ้าวจง”
“พะยะค่ะ”
“ไปเตรียมยาให้นักพรตไป๋”
“พะยะค่ะ”
แม้ว่าไป๋อวิ๋นเปียนจะยังพูดไม่ทันจบ แต่ฮ่องเต้ก็เข้าใจแล้วว่าองค์ชายสามและองค์ชายสี่คงไม่ใช่คนที่ว่า แต่ถ้าไม่ใช่พวกเขาสองคนแล้วจะเป็นใครกัน? องค์ชายห้าคงเป็นไปไม่ได้เพราะทั้งคู่มีความขัดแยงกัน คนโตและคนรองก็ดูจะเป็นไปไม่ได้เพราะต่างก็สนิทสนมกับจวนอัครเสนาบดี นอกจากนี้ทั้งสองฝ่ายก็มีความขัดแย้งกัน แต่ถ้าบรรดาบุตรชายทั้งห้าคนล้วนเป็นไปไม่ได้ แล้วหรือว่าเขาจะมีบุตรนอกสมรสอีกคนกระนั้นหรือ?
