าขึ้นกล่าวว่า “แม้อาจจะได้พบเจอเพียงครั้งเดียว แต่คงยากที่จะลืมไปได้ตลอดชีวิต”
จ้าวหย่งกล่าวว่า “ข้าก็เช่นกัน”
“เข้าใจได้ก็ดีแล้ว” หลี่เต้าพยักหน้า “ส่งพวกเราถึงแค่ที่นี่ก็พอแล้ว อย่างไรเสียพวกเราก็ยังอยู่ในเมืองหลวง หากมีเวลาค่อยมาพบกันใหม่”
“อืม”
จากนั้นจ้าวคังและจ้าวหย่งจึงยืนอยู่ที่เดิม มองส่งพวกหลี่เต้าที่เดินมุ่งหน้าออกไปนอกประตูวังหลวง
หลี่เต้าเพิ่งจะนำคนของเขาออกจากประตูพระราชวัง ณ อีกด้านหนึ่งของพระราชวัง เกี้ยวคันหนึ่งก็ได้เข้าประตูพระราชวังมาพร้อมกัน ดังนั้นทั้งสองฝ่ายจึงสวนทางกันที่ประตูพระราชวัง
ในชั่วขณะที่เกี้ยวสวนทางกัน ทั้งหลี่เต้าและคนในเกี้ยวต่างสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง
