ป็นสตรีที่บริสุทธิ์ผุดผ่องอีกด้วย”
องค์หญิงหมิงเยวกัดฟันพูด “ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของเจ้า มิเช่นนั้นข้าก็ยังคงบริสุทธิ์อยู่”
จีหมิงเยว่ถามกลับ “หากตอนนี้ข้าให้โอกาสเจ้าย้อนกลับไปแก้ไข เจ้าจะยอมหรือ”
“ทำไมข้าจะไม่…”
“หากย้อนกลับไปแก้ไขแล้ว เสี่ยวอวี่เอ๋อร์จะเป็นเช่นไร”
ทันใดนั้นเสียงขององค์หญิงหมิงเยว่ก็พลันสะดุดลง ใช่แล้ว หากไม่มีเรื่องราวในครั้งนั้น เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็คงไม่มีตัวตนอยู่ในปัจจุบันเช่นนี้ ทันใดนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็พลันรู้สึกตัวขึ้นมา
“เจ้ากำลังเบี่ยงประเด็น เรื่องเช่นนี้จะย้อนกลับไปแก้ไขได้อย่างไร”
จีหมิงเยว่จึงเอ่ยขึ้นว่า “ดังนั้นหากไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้ เจ้าก็จงยอมรับชะตากรรมของตนเองเถิด”
หลังจากพูดไปได้ครึ่งเดียว จีหมิงเยว่ก็เอ่ยปากขึ้นมาอีกว่า “ว่าแต่ท่านอานกงผู้นั้นเขาช่างดีจริงๆ”
“อายุยังน้อยแต่กลับมีวรยุทธ์ถึงระดับมหาราชาปรมาจารย์ อีกทั้งรูปโฉมก็งดงาม ยศถาบรรดาศักดิ์ก็สูงส่ง เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทยิ่งนัก”
“สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาเป็นบุรุษเพียงผู้เดียวที่ทำให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ชื่นชอบได้ โดยที่นางไม่รังเกียจ แม้แต่ฝ่าบาทเองก็ยังสู้ไม่ได้”
“เจ้าว่าหากให้เขามาเป็นพระสวามิของเจ้าจะเหมาะสมหรือไม่”
เมื่อองค์หญิงหมิงเยว่ได้ยินเช่นนั้นนางก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบกล่าวว่า “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ เขาเป็นบุรุษที่ซานเหนียงชื่นชอบ”
จีหมิงเยว่หัวเราะคิกคักก่อนจะกล่าวว่
