ข้าคิดเอาไว้”
เนื่องจากทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวกัน องค์หญิงหมิงเยว่จึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของจีหมิงเยว่เช่นกัน จีหมิงเยว่อธิบายให้ฟังว่า “หากข้าคาดเดาไม่ผิด นี่ไม่ใช่หยกโลหิตธรรมดา แต่เป็นสิ่งที่ถูกหลอมรวมขึ้นมาจากพลังที่คล้ายกับพลังปราณแท้ แต่เนื่องจากมีปริมาณมากเกินไป จึงปรากฏออกมาเป็นรูปร่างที่จับต้องได้”
“แต่สิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจก็คือ สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้กลับถูกสร้างขึ้นมาอย่างแนบเนียน ไม่มีการรั่วไหลออกมาแม้แต่น้อย”
“มีเพียงกลิ่นอายที่แผ่ออกมาตามธรรมชาติเท่านั้น”
“สิ่งที่เขาพูดไม่มีปัญหา หากพกติดตัวไว้เป็นเวลานานกลิ่นอายนี่ก็จะเป็นประโยชน์ต่อร่างกาย อีกทั้งหากยังค่อย ๆ ซึมซับมันก็จะไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ เหมาะกับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ยิ่งนัก”
“ส่วนความสามารถในการปกป้องที่เจ้าพูดถึงนั้น…”
“น่าจะถูกกระตุ้นขึ้นในยามที่เป็นอันตราย เพราะพลังที่อยู่ข้างในนั้นย่อมไม่อาจสูญเปล่าไปโดยไร้ค่าเป็นแน่”
องค์หญิงหมิงเยว่กล่าวว่า “ไม่มีปัญหาก็ดีแล้ว”
จีหมิงเยว่จึงยิ้มอย่างมีเสน่ห์พลางเอ่ยเย้า “เจ้ากลัวอะไร? กลัวว่าเขาจะมีเจตนาร้ายต่อเจ้างั้นหรือ?”
องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยตอบ “ไม่มีความดีใดที่ปราศจากเหตุผล”
จีหมิงเยว่เอ่ยอย่างขบขัน “อย่าคิดมากไปเลย ซานเหนียงชื่นชอบอีกฝ่ายมากเพียงใด แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยแสดงท่าทีอะไรเลย ทั้งที่รูปโฉมของซานเหนียงก็มิได้ด้อยไปกว่าพวกเราสักเท่าใด”
“ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเ
