าหลงใหลออกมาโดยไม่รู้ตัว มีเพียงเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ที่อยู่ในอ้อมอกเท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบอะไร ในชั่วขณะถัดมาดวงตาขององค์หญิงหมิงเยว่ หรือจะเรียกว่าจีหมิงเยว่ก็พลันเรืองแสงสีม่วงอ่อน
“พวกเจ้าออกไปได้”
แม้แต่น้ำเสียงก็ดูเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์มากขึ้น ด้วยคำพูดนั้นของจีหมิงเยว่ นางกำนัลทั้งหมดจึงพยักหน้านำนับอย่างงุนงงแล้วเดินออกจากห้องไป
ในตอนนั้นเองเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็พลันแสดงสีหน้ายินดีออกมา ทันทีนางกอดร่างอรชรตรงหน้าแล้วเอ่ยว่า “เสด็จแม่ใหญ่ ท่านมาแล้วหรือ”
จีหมิงเยว่โอบกอดเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เอาไว้พลางหัวเราะเบา ๆ
“ใช่แล้ว ข้าเอง”
เสี่ยวอวี่เอ๋อร์เป็นบุตรขององค์หญิงหมิงเยว่และก็เป็นบุตรของจีหมิงเยว่เช่นกัน ก็ย่อมต้องสนิทสนมกันเป็นธรรมดา ทันใดนั้นเสียงขององค์หญิงหมิงเยว่ก็ดังขึ้นในห้วงความคิด “ยามที่ข้าไม่อยู่เจ้าสอนอะไรเสี่ยวอวี่เอ๋อร์บ้าง เจ้าเป็นเสด็จแม่ใหญ่แล้วข้าเป็นอะไร เสด็จแม่รองหรือ?”
จีหมิงเยว่พลันหัวเราะเสียงเบาขึ้นมา “ใจเย็น ๆ ก่อน เจ้ากับข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน จะใหญ่หรือรองก็เหมือนกันนั่นแหละ”
องค์หญิงหมิงเยว่รู้สึกขัดใจ “จะเหมือนกันได้อย่างไร”
“พอเถอะ ข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว ข้าจะดูว่าหินก้อนนี้เป็นอย่างไรก่อน”
จากนั้นจีิงเยว่ก็หยิบหยกโลหิตชิ้นนั้นขึ้นมาพิจารณาดูอย่างละเอียด ชั่วครู่ต่อมาสีหน้าของนางก็กลายเป็นประหลาดใจอย่างยิ่ง
“วิธีการช่างแยบยลยิ่งนัก เขาอาจจะไม่ธรรมดาอย่างที่
