ภาพนี้ทำให้เสวี่ยปิงและคนอื่น ๆ ตกตะลึง แต่หลี่เต้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น เขาอุ้มเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เอาไว้แล้วถามว่า “เหตุใดเจ้าจึงมาเล่นอยู่ที่นี่?”
เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ซุกหน้าลงบนไหล่ของหลี่เต้าพลางสูดดมเบา ๆ แล้วตอบไม่ตรงคำถามว่า “กลิ่นของท่านอา”
จากนั้นนางก็หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข หลี่เต้าจึงได้แต่ส่ายหน้า พอเงยหน้าขึ้นเขาก็พบว่าพวกนางกำนัลและขันทีต่างกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง
เขาจึงเดินเข้าไปหานางกํานัลที่เป็นหัวหน้า เมื่อนางเห็นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์กลับมาอย่างปลอดภัยจึงรีบเอ่ยปากว่า “ขอบคุณท่านอานกง ขอบคุณท่านอานกงเจ้าค่ะ”
ส่วนคนที่เหลือก็รีบคำนับทันที หลี่เต้ากล่าวว่า “พอเถอะ นี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อย่างคนใต้บังคับบัญชาของข้าก็จะไม่ทำร้ายเสี่ยวอวี่เอ๋อร์หรอก” เสี่ยวอวี่เอ๋อร์เองก็พูดเสริมว่า “ใช่แล้ว พวกท่านอาประหลาดพวกนั้นจะไม่รังแกเสี่ยวอวี่เอ๋อร์หรอก”
พวกนางกำนัลและขันทีต่างใช้หางตาแอบเหลือบมองไปทางจางเหมิงและคนอื่น ๆ อย่างระมัดระวัง แม้ภายนอกจะยังดูสงบนิ่งแต่ในใจคิดอย่างไรนั้นก็ไม่มีใครรู้
“เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ ให้พวกนางดูแลเจ้านะ”
แม้ในใจของหลี่เต้าจะอาลัยอาวรณ์ แต่ในที่สุดเขาก็ต้องจากวังหลวงไป
“ไม่เอา ท่านอาอย่าไปนะ”
เมื่อเห็นว่าตนเองกำลังจะถูกปล่อยลง เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็เอาแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอของหลี่เต้าไว้ทันที
นางกํานัลที่เป็นหัวหน้าจึงเอ่ยปากปลอบว่า “องค์หญิงน้อย ท่า
