การแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทสินะ…
ไม่ต้องคิดให้มากความ หลี่เต้าก็เข้าใจถึงสาเหตุของความอาฆาตแค้นนี้ทันที
หากเขาไม่ได้พาจ้าวคังและจ้าวหยงกลับมา การแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทที่ควรจะมีห้าคนก็จะเหลือเพียงสามคน แม้ว่าทั้งจ้าวคังและจ้าวหยงจะไม่ใช่ภัยคุกคามที่ร้ายแรง แต่ก็ถือว่าลดตัวแปรลงไปได้สองคน
แต่ตอนนี้ทั้งสองคนกลับถูกหลี่เต้าพากลับมาแล้ว ทั้งยังดึงดูดความสนใจของฮ่องเต้ได้อีก จึงเป็นธรรมดาที่จะถูกผู้อื่นเคียดแค้นชิงชัง
สำหรับจ้าวเชียวหลี่เต้าเข้าใจดีอยู่แล้ว เขาจึงหมดความสนใจอย่างรวดเร็ว เขาเบนความสนใจไปยังเงาร่างอีกสองคนที่อยู่ข้างจ้าวเชียว คนที่สามารถยืนอยู่ข้างหน้าจ้าวเชียวได้ไม่ต้องสงสัยเลยก็คงเหลือแค่องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองเท่านั้น
“อู่อันกง”
ทันใดนั้นฮ่องเต้พลันเอ่ยปากขึ้น หลังจากได้สติหลี่เต้าก็เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “พะยะค่ะ”
“การเดินทางไปทังโจวครั้งนี้ เจ้าไม่เพียงช่วยชีวิตองค์ชายทั้งสองไว้ได้ แต่ยังจัดการกบฏและช่วยราษฎรจากความเดือดร้อนอีก ครั้งนี้ข้าจะต้องพระราชทานรางวัลให้เจ้าอย่างงาม”
“ฝ่าบาททำเช่นนั้นมิได้พะยะค่ะ”
ก่อนที่หลี่เต้าจะทันได้ตอบอะไร จู่ๆ ก็มีคนก้าวออกมาขัดคำพูดของฮ่องเต้เสียก่อน
เมื่อฮ่องเต้เห็นชัดว่าเป็นผู้ใด ดวงตาก็พลันฉายแววเย็นชา
ส่วนหลี่เต้ากลับมีแววตาที่เจือไปด้วยความขบขันเล็กน้อย
เมื่อขุนนางที่เหลือเห็นว่าเป็นผู้ใด พวกเขาก็ต่างไม่ได้แปลกใจอะไร
ฮ่องเต้ขมวดคิ้วก
