่ กว้างสองร้อยยี่สิบสองจั้ง ทอดยาวตรงไปจนถึงวังหลวง
โดยปกติแล้วที่นี่จะคับคั่งไปด้วยผู้คนและยานพาหนะ แต่ในยามนี้กลับว่างเปล่าราวกับว่าทุกคนต้องหลีกทางให้
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้แล้วหลี่เต้าก็อดนึกถึงตอนที่หนีออกจากค่ายนักโทษประหาร แล้วติดตามขบวนพ่อค้าตระกูลเถียกลับเมืองหลวงไม่ได้
ในตอนนั้นเขายังต้องระมัดระวังปิดบังตัวตนเขาไว้ เกรงว่าจะมีผู้ล่วงรู้
แต่บัดนี้เขากลับสามารถเดินอย่างองอาจบนถนนมังกรที่มุ่งตรงสูวังหลวงได้ ช่างสมกับคำกล่าวที่ว่าสามสิบปีทางตะวันออกแม่น้ำ สามสิบปีทางตะวันตกแม่น้ำ [1]
ระยะทางสิบหลี่บนถนนมังกรดูเหมือนจะไกล แต่เนื่องจากเดินทางด้วยการขี่ม้า เพียงแค่หนึ่งก้านธูปก็มาถึงหน้ากำแพงวังหลวงแล้ว
บนกำแพงวังหลวงฮ่องเต้ได้นำขุนนางฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารมารอรับอยู่นานแล้ว
เรื่องที่ทังโจวดูเพียงผิวเผินแล้วเหมือนจะเรียบง่าย ภารกิจของหลี่เต้าก็เพียงแค่ต้องช่วยองค์ชายเท่านั้น
แต่ในความเป็นจริง จากการรายงานในหนังสือพิมพ์ของเถียซานเหนียง ทุกคนต่างรู้ดีว่าเรื่องที่ทังโจวยุ่งยากมากเพียงใด
เพราะแค่จำนวนสมาชิกสำนักปราบสวรรค์และพวกโจรที่บาดเจ็บล้มตายก็มีถึงล้านคนแล้ว เพียงพอแล้วที่จะทำให้ทุกคนให้ความสำคัญ และนั่นก็เป็นเพียงแค่คนส่วนที่หลี่เต้าจัดการเท่านั้น ผู้ที่ถูกกวาดล้างย่อมมีมากกว่านั้น
ดังนั้นการที่ฮ่องเต้นำขุนนางมารอรับด้วยตนเองบนกำแพงวังหลวงเช่นนี้ จึงเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผลแล้ว
แม้จะ
