มีความมั่นใจมากพอที่จะเปิดเผยตัวตน แต่หลี่เต้าก็ไม่ได้โง่พอที่จะกระโดดออกมาประกาศตัวตนแล้วทำการตบหน้าผู้อื่นทันทีแบบนั้น
การทำเช่นนั้นช่างไร้รสชาติเกินไป เขาชอบที่จะได้เห็นปฏิกิริยาของผู้อื่นมากกว่าเมื่อคนพวกนั้น ‘บังเอิญ’ ค้นพบตัวตนที่แท้จริงของเขา
ดังนั้นแล้วก็ควรทำเหมือนเช่นที่ผ่านมา ต่อหน้าฮ่องเต้และขุนนางทั้งหลาย หลี่เต้าได้ลงจากหลังม้าทำการคำนับพลางกล่าวว่า “กระหม่อมไม่ทำให้ฝ่าบาททรงผิดหวัง สามารถพาองค์ชายสามและองค์ชายสี่กลับมาได้สำเร็จพะยะค่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เต้า จ้าวคังและจ้าวหยงก็ก้าวออกมาจากแถวของกองทัพหมาป่าผู่ถู พากันมายืนอยู่ด้านหลังหลี่เต้า
แล้วคำนับไปทางฮ่องเต้ที่อยู่บนกำแพงวังหลวงพลางกล่าวว่า “เสด็จพ่อ ลูกกลับมาแล้วพะยะค่ะ”
อาจเป็นเพราะความรู้สึกประหม่าเมื่อใกล้กลับบ้าน ทั้งสองคนจึงตาแดงก่ำ ในหัวใจเต็มไปด้วยความหลากหลายปะปนกัน
“หยงเอ๋อร์ พวกเจ้า…”
เมื่อฮ่องเต้มองเห็นสภาพของจ้าวคังและจ้าวหยงในตอนนี้ เขาก็ถึงกับชะงักไป
แม้ทั้งสองคนตรงหน้าจะมีหน้าตาเหมือนโอรสทั้งสองของพระองค์ไม่มีผิดเพี้ยน แต่บุคลิกที่แสดงออกมานั้นแตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง
จ้าวคังและจ้าวหยงสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะคำนับพร้อมกล่าวว่า “ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ลูกได้รับการสั่งสอนจากท่านอู่อันกง หวังว่าเสด็จพ่อจะทรงพอพระทัยในตัวลูกตอนนี้พะยะค่ะ”
“แน่นอนว่าพอใจ!”
เมื่อได้เห็นจ้าวคังและจ้าวหยงในตอนนี้ ฮ
