พียงนี้มาก่อนเลย” นางกำนัลคนหนึ่งรีบเอ่ยขึ้น
หลี่เต้าเอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณทุกท่านที่ชื่นชม แต่ถึงเวลาเข้าเฝ้าแล้วกระมัง ทางด้านนั้นคงรออยู่”
นางกำนัลที่เป็นหัวหน้าหัวเราะเบาๆ “ท่านอู่อันกงคงประเมินพระเมตตาที่ฝ่าบาททรงมีต่อท่านต่ำไปแล้ว ต่อให้ท่านช้าไปอีกหนึ่งก้านธูป พวกเขาก็ยังคงรอท่านอยู่ดี”
“แน่นอนว่าหากทุกอย่างพร้อมแล้ว ก็ควรจะรีบไปโดยเร็วดีกว่า”
ไม่นานหลังจากนั้นหลี่เต้าก็ได้ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ และเขาก็ได้พบกับจ้าวคังและจ้าวหยงที่แต่งกายเรียบร้อยแล้วเช่นกัน
แม้ทั้งสองคนจะกลับมาแต่งกายแบบองค์ชายแล้ว แต่ท่าทีที่มีต่อหลี่เต้ากลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อได้เห็นรูปโฉมของหลี่เต้าในยามนี้ แววตาที่เปี่ยมด้วยความเคารพนับถือก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นไปอีก
[1] สามสิบปีทางตะวันออกแม่น้ำ สามสิบปีทางตะวันตกแม่น้ำ (三十年河东，三十年河西) : สิ่งต่างๆ ย่อมหมุนเวียนผันเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ไม่มีสิ่งใดจีรัง
