ิงเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถียจิงซานจึงเงยหน้ามองเถียซานเหนียงครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ กล่าวว่า “แต่มีบางคนที่ไม่ได้คิดเช่นนั้น
พวกเขารู้สึกว่าเจ้ากำลังใช้หนังสือพิมพ์ควบคุมความคิดเห็นของผู้คน”
“ดังนั้นในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา จึงมีหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ ๆ ปรากฏขึ้นในเมืองหลวง”
“และเนื้อหาในหนังสือพิมพ์ของพวกเขาก็แตกต่างจากเนื้อหาในหนังสือพิมพ์ของเจ้าอยู่บ้าง”
เถียซานเหนียงขมวดคิ้ว “มีอะไรที่แตกต่างกัน?”
เนื่องจากนางมัวแต่สนใจเรื่องในถังโจว จึงไม่ค่อยได้ใส่ใจความเปลี่ยนแปลงในเมืองหลวงมากนัก
เถียจิงซานกล่าวว่า “เนื้อหาในหนังสือพิมพ์ของเจ้าส่วนใหญ่พูดถึงแต่ผลงานของท่านอู่อันกงที่ถังโจว”
“แต่หนังสือพิมพ์ฉบับอื่นกลับพูดว่าวิธีการของท่านอู่อันกงโหดเหี้ยมเกินไป ผิดต่อครรรลองสวรรค์”
“ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนพูดเกินจริงอีกว่า ท่านอู่อันกงเป็นคนเลือดเย็นไร้ความปรานี ชอบฆ่าฟันผู้คน จงใจสังหารชาวบ้านในถังโจว”
“โชคดีที่หนังสือพิมพ์พวกนั้นเพิ่งเริ่มออกมา
ไม่ค่อยแพร่หลายในหมู่ชาวบ้านเท่าใดนัก แต่ก็มีคนหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดในราชสำนักแล้ว”
“ผิดต่อครรลองสวรรค์หรือ?”
เถียซานเหนียงแค่นหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “พวกนั้นจะไปรู้อะไรกัน เรื่องในถังโจวก็มีเพียงวิธีการของท่านอู่อันกงเท่านั้นที่จะแก้ไขมันได้อย่างรวดเร็ว ต้องมีผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่”
เถียจิงซานกล่าวว่า “เรื่องในถังโจวซับซ้อน จะอธิบายอย่า
