งไรก็ได้”
“แต่ข้าคิดว่าเจ้าเฉลียวฉลาดถึงเพียงนั้น ก็น่าจะเข้าใจว่าทำไมถึงเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้น”
เถียซานเหนียงหันกลับมาพูดทันทีว่า “มีคนไม่อยากเห็นพวกเราสนิทสนมกับท่านอู่อันกงมากเกินไปหรือ?”
เถียจิงซานเอ่ยตอบ “นั่นเป็นเหตุผลหนึ่ง แต่ยังมีอีก”
ทันใดนั้นเถียซานเหนียงจึงนึกขึ้นมาได้ นางเงยหน้าขึ้น
“พวกเขาต้องการหนังสือพิมพ์งั้นหรือ?”
เถียจิงซานพยักหน้า “ก่อนหน้านี้หนังสือพิมพ์มุ่งเน้นไปทางการค้าเป็นหลัก ดังนั้นบางคนจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก”
“แต่ครั้งนี้การที่เจ้าได้นำหนังสือพิมพ์มาใช้กับเรื่องในถังโจว ทำให้เหตุการณ์ยุ่งยากในถังโจวคลี่คลายลงได้อย่างรวดเร็ว หลายคนจึงได้เห็นถึงความน่าสะพรึงกลัวของหนังสือพิมพ์”
“พวกเขาไม่อยากถูกพวกเราจับจุดได้”
เถียซานเหนียงถามขึ้นมาอีกครั้ง “แล้วความเห็นของฝ่าบาทเป็นเช่นไร”
“ฝ่าบาทไม่ได้คัดค้าน”
เถียซานเหนียงพยักหน้า ด้วยวิสัยทัศน์ของนางแล้ว นางสามารถมองเห็นศักยภาพของหนังสือพิมพ์ได้ไม่ยาก
แม้แต่ฮ่องเต้ที่ตอบสนองช้าก็ควรจะมองออกแล้ว ถึงแม้ว่าท่านอู่อันกงจะเป็นคนโปรดอันดับหนึ่งของฮ่องเต้ในขณะนี้ และหนังสือพิมพ์ก็เป็นเพียงแค่เครื่องมือใช้จัดการเรื่องถังโจวเท่านั้น แต่หากมองในระยะยาวแล้ว ฮ่องเต้ก็คงไม่ปล่อยให้มันถูกควบคุมโดยราษฎรแน่
เถียซานเหนียงถามว่า “แล้วฝ่าบาทจะมอบหนังสือพิมพ์ให้ผู้ใดดูแล จวนอัครเสนาบดีหรือ?”
In มือของฮ่องเต้ นอกจากคนของจวนอัครเสนาบดีแ
