หนึ่งวันผ่านไปหลังจากได้รับการรักษาจากหลี่ชิงเอ๋อร์ ในที่สุดเจ้าคังและเจ้าหยงก็ฟื้นขึ้นมา
“พี่ท่าน !”
“เจ้าเองสิ !!”
ทันใดนั้นทั้งสองคนพลันลุกพรวดขึ้นจากพื้นทันทีพร้อมกับร้องเรียกหากันโดยไม่รู้ตัว หลังจากมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้อย่างชัดเจนดวงตาของทั้งสองคนก็ฉายแววสับสน
จนกระทั่งมองเห็นคนข้างกายแล้วทั้งคู่ก็พุ่งเข้าสวมกอดกันทันที
“น้องพี่ ดีเหลือเกินที่เจ้ายังไม่ตาย”
“ขอบคุณท่าน ขอบคุณท่านจริง ๆ”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความยากลำบากจึงทำให้เห็นน้ำใจกันหรือไม่ ทั้งสองคนถึงไม่ได้เหน็บแนมกันเหมือนแต่ก่อน
“ความสัมพันธ์ขององค์ชายทั้งสองช่างดีจริง ๆ !”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังสบตากันด้วยความซาบซึ้งอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านข้าง
“ใครกัน !!”
ทั้งสองคนที่ถูกรบกวนพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนพวกเขาจะฟื้นจึงรีบหันกลับไปมองด้วยความระแวดระวัง เมื่อมองเห็นคนรอบข้างชัดเจนแล้วสายตาของทั้งสองก็ตกลงที่ใบหน้าของหลีเตาโดยไม่รู้ตัว
“ท่านอาอันกง ?”
“ใต้เท้าหลี ?”
เจ้าคังและเจ้าหยงแสดงสีหนางุนงง หลีเตายิ้มบางพลางประสานมือคำนับ
“ขอคารวะองค์ชายทั้งสอง”
พอได้ยินเสียงของหลีเตาทั้งสองก็สะดุ้งโหยง
ชั่วขณะถัดมาพวกเขาสบตากัน
และเมื่อก้มลงมองเห็นมือที่จับกันแน่น ใบหน้าของทั้งสองก็แดงก่ำ สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที ก่อนจะรีบปล่อยมือด้วยท่าทีรังเกียจแล้วถอยห่างออกจากกันอย่างรวดเร็ว หลังผ่านไปครู่ใหญ่เจ้า
