ิตพวกเขาเช่นนั้นพวกเขาก็คงถูกคัดออกจากการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทแล้ว
ยามราตรีหลังจากที่องค์ชายเจ้าคังและองค์ชายเจ้าหยงเขียนจดหมายโดยมีหลีเตาช่วยให้เหยี่ยวส่งไปยังเมืองหลวง หลีเตานั่งอยู่ข้างกองไฟเขามองดูองค์ชายทั้งสองพลางกล่าวว่า
“องค์ชายทั้งสองจะเสด็จกลับเมืองหลวงยามใดหรือพะยะคะ จะได้จัดเตรียมคนเพื่อไปส่งเสด็จ”
องค์ชายเจ้าคังถามขึ้น
“ฟังจากคำของอาอันกงแล้ว ท่านมีความประสงค์จะพำนักอยู่ที่ทั้งโจวสักระยะใช่หรือไม่ ?”
แม้ว่าภารกิจที่ฮ่องเต้มอบหมายมาให้ในตอนแรกจะเป็นเพียงการช่วยเหลือเจ้าคังและเจ้าหยงเท่านั้น แต่เมื่อเนื้อส่งมาถึงปากแล้วจะไม่กินได้อย่างไร
“นั่นเพราะว่าองค์ชายทั้งสองจะพ้นจากภัยอันตรายแล้ว แต่ทั้งโจวยังคงประสบภัยอยู่ ดังนั้นข้าจึงอยากอยู่จัดการกับสมาชิกสำนักปราบสวรรค์ในพื้นที่อื่น ๆ ของทั้งโจวด้วย”
เจ้าคังอดไม่ได้ที่จะประสานมือคำนับพลางกล่าว
“ท่านอาอันกงช่างมีคุณธรรมยิ่งนัก”
“ดังนั้นแล้วองค์ชายทั้งสองเตรียมจะออกเดินทางเมื่อใด ?”
เจ้าคังและเจ้าหยงสบตากันจากนั้นเจ้าหยงก็พลันเอ่ยปากขึ้นว่า
“ท่านอาอันกง ไม่กราบว่าพวกข้าทั้งสองจะขอติดตามท่านไปด้วยได้หรือไม่ ?”
“ติดตามข้าหรือ ?”
“อืม” เจ้าหยงจำต้องอธิบายอย่างจนใจว่า
“การเดินทางมายังทั้งโจวครั้งนี้พวกข้าพี่น้องต้องอับอายขายหน้ายิ่งนัก”
“แต่ไหนแต่ไรมาพวกข้าทั้งสองก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานอยู่แล้ว หากตอนนี้ยังกลับไปเช่นนี้อีกนอกจากจะ
