“พบพวกเจ้าเสียที”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น ทุกคนก็ต่างแสดงสีหน้ายินดีออกมา และพอหันไปมองพวกเขาก็เห็นหลี่เตาที่กำลังถือง้าวมังกรทมิฬร่อนลงมาจากท้องฟ้า
“พี่ชาย !”
หลี่ชิงเอ๋อร์วิ่งเข้าไปกอดด้วยความตื่นเต้น
จิวเอ๋อร์มองดูหลิวซิวเอ๋อร์และเหมียวเมียวซินที่เดินออกมา นางก็อยากจะขยับตัวเช่นกัน แต่เมื่อสังเกตเห็นว่าหลี่เตาเปลือยท่อนบนจึงหยุดชะงัก
นางจึงหยิบอาภรณ์ชุดใหม่จากรถม้าก่อนจะเดินเข้าไปหาหลี่เตา
“พี่ท่านกลับมาแล้ว แล้วคนพวกนั้น…!”
หลี่ชิงเอ๋อร์เห็นหลี่เตากลับมาได้อย่างปลอดภัย นางจึงรู้สึกโล่งใจ ทั้งในดวงตายังเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“จัดการทั้งหมดแล้ว”
“จริงเหรอ ?”
หลี่ชิงเอ๋อร์มีสีหน้าตกตะลึง คนอื่นอาจจะไม่รู้ถึงความสามารถของคนพวกนั้นดี แต่นางรูดี
แม้นางจะประเมินความสามารถของพี่ชายไว้แล้ว แต่นางก็ยังพบว่าตนเองประเมินพี่ชายต่ำเกินไป
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หลี่ชิงเอ๋อร์ก็ยื่นมือไปลูบตัวหลี่เตาโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการยืนยันว่าพี่ชายของนางเป็นตัวจริง
จนกระทั่งจิวเอ๋อร์นำเสื้อผ้ามาคลุมให้หลี่เตา นางถึงได้ได้สติกลับมา
เมื่อเห็นร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่าของพี่ชาย แม้จะเป็นน้องสาวแท้ๆ แต่นางก็อดหน้าแดงไม่ได้
แต่แล้วนางก็รวบรวมความกล้าแตะอกของหลี่เตาพลางเอ่ยว่า “รูปร่างดีนัก น่าอิจฉาหมิงเยว่จริงๆ !”
“เจ้าเด็กน้อยนี่”
เมื่อเห็นหลี่เตายกมือขึ้น หลี่ชิงเอ๋อร์ก็รู้ว่าเขากำลังจะตบเขาเบาๆ นา
