โครม!!
ร่างมหึมาร่างหนึ่งร่วงลงจากท้องฟ้า กระแทกเข้ากับภูเขาจนทำให้เกิดเศษหินนับไม่ถ้วนพุ่งกระจายไปทั่วฟ้าดิน และร่างนั้นก็พุ่งทะลุภูเขาไปหลายลูก ดูเป็นตี้หมิง แมลงกระดูกปราณโลหิตนั่นเอง เวลานี้กระดูกของเขาแหลกละเอียด เลือดอาบกาย สภาพสะบักสะบอมเหลือประมาณ เขาลืมตาขึ้นมองอย่างยากเย็น
เจียงฉางเชิงอยู่สูงขึ้นไปเบื้องบน หันหลังให้ดวงตะวันจ้า จึงราวกับมีรัศมีแผ่ออกนับหมื่นจั้งที่ข้างหลังเขา
“เจ้า… เป็นเทพจากที่ใดกัน… เจ้าไม่มีทางเป็นจักรพรรดิยุทธ์เป็นแน่…” ตี้หมิงพูดออกมาอย่างยากลำบาก ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
เขาผาดโผนในไทฮวงมาเกือบหมื่นปี เคยต่อสู้กับจักรพรรดิยุทธ์ของหลายเผ่ามาแล้ว ทว่าแต่ไหนแต่ไรมา ไม่เคยมีคู่ต่อสู้ที่ทำให้เขารู้สึกไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้มาก่อน เขารู้สึกว่าพละกำลังของตนนั้นเล็กน้อยจนนับไม่ได้ พลังแตกต่างกันมากเกินไป อีกฝ่ายจะต้องอยู่เหนือกว่าขั้นจักรพรรดิยุทธ์เป็นแน่!
เจียงฉางเซิงเบิกดวงเนตรมหามรรคาขึ้น แสงสีทองสาดส่องลงมาปกคลุมตี้หมิงเอาไว้และอ่านความทรงจำของเขา ผ่านไปพักหนึ่งเจียงฉางเซิงก็เก็บแสงสีทองกลับไป ก่อนจะยิงพลังอาคมแสนรุนแรงออกไป เจาะหน้าผากของตี้หมิงทะลุเพื่อปลิดชีพเขา แต่ปล่อยดวงวิญญาณของเขาไป ชาวต่างเผ่าเหล่านี้เจียงฉางเซิงแค่ปลิดชีพแต่ไม่ทำลายดวงวิญญาณ เพื่อให้พวกเขามีโอกาสกลับชาติมาเกิด เนื่องด้วยทั้งสองฝ่ายก็ไม่นับว่ามีความแค้นลึกล้ำต่อ
