เซียนจงเอ่ยเสียงเย็น “ประมุขสำนักผู้นี้พูดจริง”
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรกันอีก” ในชั่วขณะถัดมา หลีเต้าก็ลงมือโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
สีหน้าของไกเซียนจงหม่นลง เขากัดฟันพูด “ไม่ยอมดื่มสุราคารวะ ก็ต้องดื่มสุราลงทัณฑ์!”
ว่าแล้วเขาก็ลงมือโดยไม่ลังเลเช่นกัน
ขณะที่เขากำลังเสียเปรียบมากขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น เขาก็เหยียบย่ำกลางอากาศ ลอยขึ้นไปเหนือหุบเขาเป่ยหมางสูงร้อย丈
เมื่อมองดูหลีเต้าที่อยู่เบื้องล่าง เขาก็รู้ว่าไม่อาจปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปได้อีก จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังเมฆครึ้มที่ปกคลุมอยู่บนท้องฟ้า “หวังว่าคงไม่มีปัญหาอะไร”
เมื่อพูดจบ ไกเซียนจงก็ทำท่าร่ายคาถาอาคมบางอย่าง พร้อมกับการเคลื่อนไหวของมือเขา ท้องฟ้าและพื้นดินก็เปลี่ยนสีไป
เมฆครึ้มที่ปกคลุมเหนือเขาเป่ยหมางเริ่มหมุนวน แล้วค่อยๆ สลายจางหายไปยังบริเวณโดยรอบ จากนั้น แสงสว่างเล็กๆ ก็ส่องลงมายังหุบเขาเป่ยหมาง
หลีเต้ากำลังเตรียมจะลงมือต่อ แต่ทันใดนั้น สีหน้าก็พลันตึงเครียดขึ้น ในชั่วขณะถัดมา พลังกดดันบางๆ พลันแผ่ลงมาจากท้องฟ้า
เขาเห็นเพียงไกเซียนจงกางแขนออก ราวกับกำลังโอบกอดท้องฟ้าเอาไว้ จากนั้น พลังปราณแท้ในร่างของเขาที่เปรียบดังมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ก็ปรากฏขึ้นรอบกายให้เห็นด้วยตาเปล่า
ภายใต้อิทธิพลของพลังปราณแท้สายนี้ พลังสวรรค์พิภพอันน่าสะพรึงกลัวก็เริ่มหลอมรวม รวมตัวกันและเดือดพล่านไม่หยุด
“ดูด!”
เมื่อพลังสวรรค์พิภพหลอมรวมกันเ
