หลี่เต้าหันไปมองหลี่ชิงเอ๋อร์แล้วถามว่า “นี่เป็นเรื่องที่เจ้าเคยพูดเอาไว้ใช่หรือไม่”
“ค่ะ” หลี่ชิงเอ๋อร์กล่าวอย่างจริงจัง “ไม่คิดว่าพวกเขาจะทำได้สำเร็จจริงๆ อีกทั้งยังไม่คิดว่าใต้ภูเขาเป่ยหมังนี้จะมีเส้นชีพจรมังกรอยู่”
“ไกเซียนจงใช้วิชาลับที่เขาเคยได้มาทำการกระตุ้นเส้นชีพจรมังกรที่หลับใหลมานาน และยังสังเวียพลังชะตาแคว้นต้าเฉียนจนสำเร็จอีก ทำให้เส้นชีพจรมังกรปล่อยพลังสวรรค์และพิภพออกมา”
หลังจากฟังจบ หลี่เต้าก็รู้สึกว่าโลกใบนี้ลึกลับซับซ้อนยิ่งกว่าที่เขาคิดเอาไว้ และยิ่งเหนือจริงมากขึ้นเรื่อยๆ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะมีเทพเซียนออกมาด้วยหรือไม่
หลี่ชิงเอ๋อร์มองไปที่หลี่เต้า “พี่ชาย ในเมื่อช่วยคนออกมาได้แล้ว พวกเราก็ไปกันเถอะ”
“ละไปเลยหรือ…” หลี่เต้าตกอยู่ในความลังเลชั่วขณะ แต่แล้วก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยปากว่า “เจ้าพาพวกเขาทั้งสองคนไปก่อน ข้าจะอยู่ที่นี่”
“พี่ชาย!” หลี่ชิงเอ๋อร์ขมวดคิ้วกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าท่านเก่งกาจนัก แต่ไกเซียนจงผู้นั้นก็ไม่ใช่ธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้สังเวียขุนนางทั้งถังโจวไปแล้ว และได้รับพลังสวรรค์และพิภพมาจากเส้นชีพจรมังกรมากมาย เป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะฟื้นฟูวรยุทธ์ถึงระดับเทพมนุษย์แล้ว”
“อีกอย่าง ท่านไม่ได้บอกหรือว่าภารกิจคือการมาช่วยองค์ชายสามและองค์ชายสี่เท่านั้น ส่วนคนพวกนั้นก็โยนให้ฮ่องเต้สุนัขนั่นปวดหัวไปเถิด”
เป็นเพราะ
