สาวและไฉอี่กับคนอื่นๆ พักผ่อนอยู่กับที่ ไม่นานนักหยางเหยียนก็เดินออกมาจากในเขตตงเจียงเพียงลำพัง ในมือของเขาแบกร่างของคนผู้หนึ่งมา
ตุบ!
หยางเหยียนโยนร่างนั้นลงตรงหน้าหลี่เต้าและคนอื่นๆ ร่างนั้นจึงนอนคว่ำอยู่ตรงหน้าทุกคน หยางเหยียนอธิบายว่า “หัวหน้า คนผู้นี้ไม่ธรรมดา แม้จะถูกโจมตีด้วยพลังปราณโลหิตแต่ก็ยังเหลือลมหายใจอยู่ ข้าจึงนำตัวมาให้ท่าน”
หลี่ชิงเอ๋อร์มองดูคนที่นอนอยู่บนพื้น สีหน้านางพลันกระตุกก่อนเอ่ยว่า “นี่คือหลี่ฮุ่ย ราชันบูรพาแห่งสำนักปราบสวรรค์ เป็นคนที่ข้าพบตอนเข้าเมืองวันนี้”
ราวกับได้ยินเสียงอันคุ้นเคย หูของหลี่ฮุ่ยที่บาดเจ็บสาหัสมีการขยับขึ้นมา เขาพยายามเงยหน้าขึ้นมองอย่างยากลำบาก ในชั่วขณะถัดมาเขาก็พลันตื่นเต้นทันใด “ท่านเทพีศักดิ์สิทธิ์!”
หลี่ฮุ่ยหันไปมองหยางเหยียนและคนอื่นๆ ก่อนจะอดทนต่อความเจ็บปวดทั่วร่างแล้วรีบพูดว่า “ท่านเทพีผู้ศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาล้วนเป็นศัตรู ท่านรีบ…”
แต่ทว่าเขายังพูดไม่ทันจบก็ต้องตาค้าง เมื่อเห็นเทพีศักดิ์สิทธิ์ของตนโอบแขนชายผูหนึ่งเอาไว้ เกิดอะไรขึ้น?
หลี่ชิงเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ “พวกเขาไม่ใช่ศัตรูหรอก แต่เป็นพวกเดียวกับพวกเราต่างหาก”
หลี่ฮุ่ยเบิกตากว้างด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “เช่นนั้นท่าน…”
หลี่ชิงเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “เทพีศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้าสิ้นชีพแล้ว และข้าก็ได้รับสืบทอดทุกสิ่งทุกอย่างของนางมา”
“เป็นไปไม่ได้!” หลี่ฮุ่ยไม่อาจเชื่อผลลั
