ล่าวว่า “ข้าไม่ทราบว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้มา ข้าน้อยมีความผิด”
เมื่อเห็นภาพนั้น องครักษ์ที่เหลือก็ต่างรีบคุกเข่าตามทันที
ในตอนนี้ไฉอี่และหญิงสาวชุดขาวคนอื่นๆ ได้เปิดทางให้หลี่ชิงเอ๋อร์ที่สวมผ้าคลุมหน้าอีกครั้ง นางขี่ม้าเข้ามาด้านหน้า จากนั้นก็มองไปที่หัวหน้าองครักษ์และกล่าวเสียงเรียบว่า “หลี่ฮุยอยู่ที่ใด”
น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความรู้สึกนั้น ทำให้หัวหน้าองครักษ์สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว เขารีบตอบอย่างพูดจาติดขัด “เรียนสตรีศักดิ์สิทธิ์ ในเวลานี้ราชันบูรพาน่าจะอยู่ที่โรงพนัน กำลังสนุกสนานอยู่ขอรับ”
“แจ้งเขาด้วย ข้าจะรออยู่ที่จวนราชันบูรพา” เมื่อพูดจบ หลี่ชิงเอ๋อร์ก็ไม่สนใจผู้คนรอบข้าง นางควบม้าเข้าเมืองไปทันที
หลังมองดูเงาร่างของหลี่ชิงเอ๋อร์ที่หายลับไปในประตูเมือง หัวหน้าองครักษ์ก็พลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้สำนักปราบสวรรค์จะดูเหมือนว่าดีมาก แต่ความจริงแล้วนั้น ลำดับชั้นในสำนักเข้มงวดยิ่งนัก ผู้ที่อยู่ในระดับสูงกว่าสามารถมองคนที่ต่ำกว่าเป็นเพียงหญ้าปลายนาได้ เขานึกว่าตนเองจะต้องสูญเสียชีวิตไปอย่างไรร้ค่าเสียแล้ว
“หัวหน้า ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรต่อ?” ทหารน้อยคนหนึ่งที่สนิทกับหัวหน้าองครักษ์พูดแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“จะทำอย่างไรได้ แน่นอนว่าต้องไปแจ้งราชันบูรพาสิ” หัวหน้าองครักษ์หรี่ตามองแล้วหันไปทางคนที่เพิ่งพูดไป “เจ้าไปแจ้งราชันบูรพาที่โรงพนันเถอะ”
“อะไรนะ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สี
