ยางเหยียนจึงมองหญิงในชุดนักบวชด้วยความหวาดระแวงแล้วกล่าวว่า “หัวหน้า หญิงผู้นี้ไม่ธรรมดา นางสามารถเข้าใจพลังเจตจำนงได้ทั้งที่ยังไม่ถึงระดับปรมาจารย์”
“แล้วไงต่อ?”
“แล้วก็…” หยางเหยียนคิดจะพูดต่อโดยไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้นก็ชะงักไป ถึงหญิงในชุดนักบวชผู้นี้จะพิเศษแค่ไหนก็ช่างเถอะ แต่จะพิเศษยิ่งกว่าหัวหน้าของพวกเขาได้อย่างไร
หลังจากที่ทำให้หยางเหยียนบาดเจ็บสาหัส หญิงในชุดนักบวชก็เบนสายตาเย็นชาคมกริบจับจ้องไปที่หลี่เต้า
เคร้ง!
พร้อมกับเสียงแหวกอากาศ ทันใดนั้นหญิงในชุดนักบวชก็ชักกระบี่พุ่งตรงไปที่หลี่เต้า
“หัวหน้า ข้าขอตัวก่อนนะ” เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ หยางเหยียนก็รีบหลบทันที เปิดทางให้หลี่เต้า
ภาพนี้ทำให้หญิงในชุดนักบวชชะงักไปชั่วครู่ แต่ไม่นานก็แสดงสายตาดูแคลนออกมา แต่การเคลื่อนไหวของนางไม่ได้หยุดลง เพียงแต่หลังจากหยางเหยียนหลบไปแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่เต้า หญิงในชุดนักบวชกลับเก็บกระบี่ยาว และเลือกที่จะใช้มือเปล่าคว้าตัวคู่ต่อสู้ของนางแทน เห็นได้ชัดว่านางคงคิดว่าหลี่เต้าเป็นคนไร้พลังไร้ฝีมือ และคิดว่าหยางเหยียนเป็นองครักษ์ขี้ขลาดที่รักชีวิตตัวเอง
‘ถูกดูแคลนแล้วหรือนี่?’ หลี่เต้ากวาดสายตามองหญิงในชุดนักบวชแล้วคิดในใจ
ดูจากพลังของหญิงในชุดนักบวช เห็นได้ชัดว่าเขาตกปลาตัวใหญ่ได้เข้าให้แล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำต่อไปอีก ดังนั้นเมื่อหญิงในชุดนักบวชยกมือขึ้นมาจับเขา หลี่เต้
