าก็ยกมือขึ้นทำท่าจับเช่นเดียวกัน เพราะความสนใจของนางจดจ่ออยู่ที่หลี่เต้าตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อหลี่เต้าลงมือในชั่วพริบตา หญิงในชุดนักบวชจึงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
นางตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในชั่วขณะสุดท้าย หดมือกลับไปและเปลี่ยนเป็นใช้กระบี่แทงหลี่เต้าแทน แต่เพราะเป็นการตัดสินใจอย่างกะทันหัน นางจึงไม่ได้ลงมือสังหาร แต่เลือกที่จะแทงไปยังจุดที่ไม่ถึงตาย ทว่าอันที่จริงแล้ว ไม่ว่านางจะทำอย่างไร ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดียวกัน หญิงในชุดนักบวชลงมือเร็ว แต่หลี่เต้านั้นลงมือเร็วกว่า
เมื่อการโจมตีของหญิงในชุดนักบวชออกท่าไปแล้ว สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนไปในทันที เพราะกระบี่ที่นางแทงออกไปนั้น กลับถูกสองนิ้วหนีบไว้ตรงกลางอย่างมั่นคง ปฏิกิริยาแรกของหญิงในชุดนักบวชคือการชักกระบี่ออกมา แต่ไม่ว่านางจะพยายามดึงกระบี่อย่างไร กระบี่ยาวเล่มนั้นในมือของอีกฝ่ายก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
“อยากได้หรือ?” หลี่เต้ายิ้มบางอย่างเป็นธรรมชาติแล้วคลายนิ้วที่หนีบกระบี่ออก
ยังไม่ทันที่หญิงในชุดนักบวชจะดีใจ เขาก็ไขว้นิ้วทั้งสองเข้าหากันแล้วดีดเบาๆ ลงบนใบกระบี่ยาว ในชั่วขณะถัดมา กระบี่ยาวทั้งเล่มก็สั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว และเมื่อการสั่นถึงระดับหนึ่ง
เพล้ง!
ใบกระบี่ยาวทั้งเล่มก็แตกสลายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทันใดนั้น เศษชิ้นส่วนที่แตกหักก็พุ่งเข้าใส่หญิงในชุดนักบวชด้วยความเร็วสูง เร็วจนนางไม่มีเวลาหลบหลีก ได้ยินเพียงเสียงฉีกด
