่า “ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไร หากมีโอกาสในวันหน้า ข้าอยากตอบแทนบุญคุณท่าน”
“ตอบแทน?” หลี่เต้าเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นการตอบแทน ไม่ใช่การแก้แค้น?”
หญิงสาวยิ้มขื่นพลางกล่าวว่า “ข้าไม่ใช่คนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ข้าต้องการตอบแทนท่านด้วยความจริงใจ”
เมื่อเห็นแววตาจริงใจของหญิงสาว หลี่เต้าจึงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “เรื่องตอบแทนไม่ต้องแล้ว ขอเพียงพวกเจ้าสามารถมีชีวิตรอดต่อไปก็พอ”
“แต่ว่า…”
“ไปซะ!”
ครั้งนี้หลี่เต้าเสียงดังมาก ผู้ลี้ภัยที่ยืนมุงดูอยู่ต่างได้ยินกันทั่ว หญิงสาวผู้นั้นตกใจ แต่เมื่อได้สติกลับมา ในดวงตาของนางก็ไม่มีความน้อยใจเลยแม้แต่น้อย นางก้มศีรษะคำนับแล้วพาลูกสาวหันหลังเดินจากไป
เมื่อมองดูเงาร่างผอมโซของทั้งสองคน หลี่เต้าก็งอนิ้วดีดออกไป ทันใดนั้นลำแสงสีแดงสองสายที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ก็ได้แทรกซึมเข้าไปในร่างของทั้งสองคน หลังจากนั้นเขาก็ขึ้นรถม้าแล้วเดินทางต่อไป จนกระทั่งรถม้าค่อยๆ หายลับไปจากสายตาของผู้ลี้ภัย แม่ลูกคู่นั้นจึงได้ละสายตากลับมา
หลังจากนั้น ขบวนผู้ลี้ภัยก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง ระหว่างนั้นแม่ลูกทั้งสองได้ยินบางคนพูดว่า การที่พวกนางถูกด่าก็เป็นเพราะพวกนางโลภอยากจะอยู่กับขบวนรถ เลยถูกด่าอย่างรุนแรง แน่นอนว่าก็มีคนปลอบพวกนาง คนมีเงินมีอำนาจชอบแกล้งคนยากจนอย่างพวกเขา บอกให้นางอย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงอีกในคราวหน้า โดยสรุปแล้ว เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ที่แม่ลูกถูกร
