ากนิสัยของพวกเขาแล้ว พวกเขาก็ไม่น่าจะทำการโหดร้ายเช่นนี้ได้ มิเช่นนั้นพวกเขาก็ไม่ใช่ผู้ลี้ภัยแล้ว แต่เป็นกลุ่มคนก่อจลาจล
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ หลี่เต้าจึงแสดงสีหน้าผิดหวังออกมา แล้วเบนความสนใจกลับไปที่แม่ลูกคู่นั้น หลังจากที่เด็กหญิงตัวน้อยกินดื่มอิ่มแล้ว หญิงผู้เป็นแม่ถึงเริ่มกินอาหารที่เหลืออยู่
หลี่เต้าถามขึ้น
“พวกเจ้ามาจากที่ใด และตอนนี้กำลังจะไปที่ไหน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงผู้นั้นก็วางอาหารในมือลงอย่างระมัดระวังแล้วตอบว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์ พวกข้าหนีพวกคนก่อจลาจลมาจากเมืองหลงสุ่ย พวกข้าต้องการเดินทางออกจากถังโจวไปยังที่อื่นในแคว้นตาเฉียน”
“หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้ารีบเร่งฝีเท้าออกจากถังโจวโดยเร็ว”
“เพราะเหตุใดหรือ?”
“เพราะอีกไม่กี่วัน พวกเจ้าอาจจะไม่สามารถไปยังเมืองอื่นๆ ในแคว้นตาเฉียนได้”
หากเป็นช่วงเวลาปกติ ผู้คนในแคว้นตาเฉียนจะสามารถเดินทางไปมาได้อย่างตามใจชอบ แต่หลังจากที่ถังโจวเกิดความวุ่นวายจากสำนักปราบสวรรค์แล้ว ทั้งถังโจวก็จะถูกปิดล้อม เพื่อป้องกันไม่ให้สำนักปราบสวรรค์และพวกคนก่อจลาจลหลั่งไหลเข้าไปยังเมืองอื่นๆ และก่อความวุ่นวายที่ใหญ่กว่าเดิม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงผู้นั้นก็พยักหน้า
“ขอบคุณท่านที่เตือน”
หลังจากนั้น เมื่อหญิงสาวและลูกสาวของนางกินอาหารหมดแล้ว หลี่เตาก็เตรียมตัวออกเดินทางต่อ
“หลีกทางไป”
หญิงสาวกำลังจะพาลูกสาวจากไป แต่อดไม่ได้ที่จะถามว
