้สึกน้อยใจกับการถูกล้อเล่นเมื่อครู่ มีเพียงความรู้สึกซาบซึ้งและตื้นตันใจเท่านั้น
เมื่อเห็นเช่นนี้ เหล่าผู้ลี้ภัยที่เหลือต่างก็จับจ้องไปที่น้ำและอาหารในมือของแม่ลูกคู่นั้น ราวกับรับรู้ถึงบางสิ่งได้ สีหน้าของหญิงสาวก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาว หลี่เต้าจึงเอ่ยขึ้นว่า
“พวกเจ้ากินที่นี่เถิด” หลังพูดจบเขาก็มองไปโดยรอบทั้งสองข้างแล้วหัวเราะเบาๆ “หากพวกเจ้าต้องการอาหารและน้ำ เพียงแค่ก้มหัวคำนับให้ข้าพอใจเหมือนที่นางทำก็พอ”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา รอบข้างก็พลันเงียบกริบ พวกเขาไม่ใช่คนโง่ พวกเขาเห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่าหญิงผู้นั้นก้มหัวคำนับอย่างไร หญิงผู้นั้นทำเพื่อลูกสาวของนางจึงอดทนได้นานเช่นนั้น แล้วพวกเขาจะมีความกล้ามากแค่ไหนกัน อีกทั้งเมื่อครู่นี้หญิงผู้นั้นก็เกือบจะคำนับจนตายอยู่แล้ว หากพวกเขาไปแล้วไม่ได้อาหารและน้ำมา แต่กลับต้องสละชีวิตล่ะจะทำอย่างไร สรุปคือมีหลายเหตุผลที่ทำให้คนเหล่านี้ถอยกลับไป
พอคิดถึงตรงนี้ ความกระหายในดวงตาพวกเขาทีมองไปยังอาหารและน้ำของหญิงผู้นั้นก็ค่อยๆ จางหายไป ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นสิ่งที่แลกมาด้วยชีวิต และในขณะที่พวกเขากำลังลังเลอยู่นั้น อาหารและน้ำก็เข้าไปในท้องของแม่ลูกทั้งสองแล้ว ต่อให้พวกเขาดุร้ายแค่ไหนก็ไม่อาจผ่าท้องทั้งสองคนเพื่อเอาอาหารและน้ำกลับมาได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าการทำเช่นนั้นจะน่าขยะแขยงแค่ไหน เมื่อพิจารณาจ
