ได้เก็บเกี่ยวแม้แต่เมล็ดเดียว
ก่อนที่หลีเต้าจะรู้สึกสะเทือนอารมณ์มากไปกว่านี้ ทันใดนั้นเสียงของหยางเหยียนก็ดังขึ้นจากด้านหน้า
“หัวหน้า มีเรื่อง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลีเต้าก็มองไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่ผ่านการแปรสภาพมาแล้ว เขาเห็นจุดดำหลายจุดปรากฏขึ้นในระยะไกลอย่างชัดเจน ม่านตาเขาขยับเล็กน้อย ทัศนวิสัยขยายใกล้เข้ามา
เห็นได้ชัดว่าจุดดำเหล่านี้คือผู้คนในชุดขาดวินที่กำลังเดินทาง เวลาผ่านไปคนเหล่านี้ก็เข้ามาใกล้รถม้ามากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างเห็นลักษณะที่แทจริงของคนเหล่านี้อย่างชัดเจนแล้ว
ใบหน้าพวกเขาซีดเหลือง ผิวหนังคล้ำแห้งแตก แต่ละคนดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางและมีสีหน้าเฉยชา
เมื่อสังเกตเห็นการปรากฏตัวของกลุ่มหลีเต้า ผู้คนที่กำลังเดินทางทั้งหมดก็แยกเป็นสองข้างทางโดยสัญชาตญาณ ไม่กล้าเข้าใกล้
ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะเดินสวนกัน ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากกลุ่มคน แล้วคุกเข่าลงตรงหนารถม้าขวางทางไว้
“ข้าน้อยขอร้องท่านผู้สูงศักดิ์ โปรดช่วยบุตรสาวของข้าด้วย”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากหญิงผู้นั้น ทำให้บรรยากาศพลันเงียบไปชั่วขณะ
แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น พวกผู้ลี้ภัยที่อยู่กับหญิงผู้นั้นกลับแสดงปฏิกิริยาที่แตกต่างกันอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขารีบถอยห่างจากหญิงผู้นั้นอย่างรวดเร็ว แต่ละคนมีแววตาระแวดระวังและตึงเครียด ราวกับกลัวว่าจะได้รับผลกระทบไปด้วย
“หัวหน้า พวกเราจะทำอย่างไรดี? จะไล่นางไปหรือไม่?”
